Ο Tζόλης και ο… τοίχος

Μοιραστείτε αυτήν την ανάρτηση:

Αν ο Λιονέλ Μέσι κάνει κάνα δυο παιχνίδια δίχως να σκοράρει τα δημοσιεύματα πέφτουν βροχή. Το ίδιο και η κριτική. Είναι ντεφορμέ. Βαριέται. Θέλει να φύγει. Γέρασε. Τελείωσε. Αν ο κορυφαίος του κόσμου δέχεται καθημερινά τόσο σκληρή, καθημερινή κριτική, φανταστείτε τι τραβάει ένα «παιδάκι» που ξαφνικά είδε το όνομα του να γίνεται πρώτο θέμα στα μεγαλύτερα αθλητικά Μέσα του πλανήτη.

Εδώ και λίγο καιρό ο Χρήστος Τζόλης δεν είναι καλά. Για την ακρίβεια, δεν είναι ο Χρήστος Τζόλης του πρώτου μισού της σεζόν. Δεν πατάει καλά. Δεν έχει την ίδια έκρηξη. Δεν πηδάει τόσο ψηλά. Δεν είναι τόσο πολύ μέσα στις φάσεις. Δεν βγάζει την ίδια ένταση. Δεν είναι το ίδιο επικίνδυνος. Δεν έχει συμμετοχή, ούτε επίδραση στο παιχνίδι. Έχει… μαγκώσει.

Από τις αρχές Απριλίου και μέχρι σήμερα, στα επτά τελευταία παιχνίδια του ΠΑΟΚ, ο μικρός έχει μόνο μία ασίστ και λίγες καλές στιγμές για να θυμάται κανείς. Στα τελευταία 10 παιχνίδια πρωταθλήματος είτε ήρθε από τον πάγκο είτε έγινε αλλαγή. Ο κόσμος αρχίζει να ανησυχεί. Το κακό είναι πως μέσα σε όλα αυτά ακούγονται και ασυναρτησίες.

HATERS

Υπάρχουν οι κακεντρεχείς που έχουν εύκολη την αποκαθήλωση. Τα μυαλά του πήραν αέρα. «Βάρυνε». Έχει το μυαλό του στην μεταγραφή και όχι στον ΠΑΟΚ. Προσέχει τα πόδια του. Ίσως να μην ήταν τόσο καλός, όσο νομίζαμε.

Τέτοιες αερολογίες ίσως και να του κάνουν καλό. Είναι μέρος του παιχνιδιού. Μέρος της πνευματικής του ωρίμανσης. Ο Χρήστος Τζόλης, όπως και κάθε ποδοσφαιριστής πρέπει να μάθει να ζει και με αυτά. Να τα βλέπει ως κίνητρο για να γίνεται κάθε μέρα καλύτερος. Να αποδεικνύει συνεχώς. Οι haters (που είναι και της μόδας) συχνά λειτουργούν ως καύσιμη ύλη, ακόμα και για τους μεγαλύτερους αθλητές που λατρεύουν να δίνουν απαντήσεις στα γήπεδα. Όσοι δεν αντέχουν τέτοιου είδους σχόλια, σπάνια φτάνουν στο κορυφαίο επίπεδο.

Στην πραγματικότητα, η αλήθεια για το ντεφορμάρισμα του Τζόλη είναι πολύ πιο απλή. Στις Η.Π.Α. το ονομάζουν rookie wall και είναι το πιο συνηθισμένο πράγμα στον ομαδικό αθλητισμό. Ελάχιστοι αθλητές κατάφεραν να γλιτώσουν από την πρόσκρουση σε αυτόν τον αόρατο τοίχο, που ορθώνεται απέναντι σε κάθε ρούκι, εκεί στο δεύτερο μισό της σεζόν.  Είναι απολύτως φυσιολογικό, σχεδόν αναμενόμενο. Μάλιστα, όσο πιο μεγάλο θόρυβο έχεις κάνει με τις εμφανίσεις σου στο πρώτο μισό της σεζόν, τόσο μεγαλύτερη φαίνεται η πτώση στην απόδοση.

ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ

Το μάγκωμα είναι τόσο οργανικό, όσο και πνευματικό. Το σώμα ενός ρούκι δεν έχει αναπτύξει εκείνους τους μηχανισμούς, ώστε να αντέχει τόσο μεγάλη απότομη επιβάρυνση στο κορυφαίο επίπεδο και τόσο μεγάλες απαιτήσεις σε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ο Τζόλης έχει παίξει non stop 41 επίσημα παιχνίδια φέτος με τον ΠΑΟΚ και άλλα 7 με την Εθνική Ελλάδας. Αν αγωνιστεί σε όλα τα ματς μέχρι το τέλος της περιόδου, ενδέχεται να ολοκληρώσει σεζόν με 57 επίσημα παιχνίδια! Το νούμερο είναι εξωπραγματικό. Βίαιο. Αν το σώμα του δεν ήταν τόσο καλά χτισμένο με δουλειά όλα αυτά τα χρόνια, οι μύες του θα είχαν καταρρεύσει. Αυτό που κάνει τον Τζόλη παιδί θαύμα δεν είναι τόσο τα 16 γκολ και οι 10 ασίστ του φέτος (εντάξει είναι κι αυτό), αλλά το ότι παίζει ασταμάτητα σχεδόν στους ίδιους ρυθμούς.

Μπορεί να είναι και τυχαίο (δεν είναι), αλλά η πτώση στην απόδοσή του άρχισε μετά από εκείνον τον τραυματισμό στο πέλμα στο παιχνίδι με την Λαμία στα τέλη Φλεβάρη. Ο Τζόλης βγήκε από τον ρυθμό του, έχασε κάποιες προπονήσεις, ένα γερό χτύπημα (στο καλό μάλιστα πόδι) πάντα σε ταρακουνάει, βρίσκεται πάντα στο υποσυνείδητο κάθε αθλητή. Έκτοτε, δεν σκόραρε ξανά.

ΤΟΝ ΕΜΑΘΑΝ

Μέσα σε όλα αυτά είναι και το αγωνιστικό / τακτικό κομμάτι. Ο Τζόλης δεν είναι πια ένα αγωνιστικό μυστήριο, ούτε ένας πιτσιρικάς που τον αφήνεις μόνο του. Όλες οι ομάδες τον έχουν μάθει, ετοιμάζουν ειδικό πλάνο αναχαίτισης, τον ντουμπλάρουν στα μαρκαρίσματα, δεν του δίνουν χώρο, τον παίζουν πιο σκληρά. Το scouting έχει προχωρήσει και οι άμυνες είναι πια πολύ πιο προσαρμοσμένες πάνω στον μικρό από ότι στο ξεκίνημα της σεζόν. Μην ξεχνάμε ότι το τελευταίο διάστημα ο Πάμπλο Γκαρσία αλλάζει συνεχώς πτέρυγες σε Τζόλη και Ζίβκοβιτς (ακόμα και μέσα στο ίδιο παιχνίδι), κάτι που έχει φέρει κι ένα επιπλέον «κλείδωμα», δεν έρχονται όλα το ίδιο φυσικά, όπως στην αρχή της σεζόν.

Μαζί με την αγωνιστική κάμψη του Τζόλη ήρθε και ένα σερί αρνητικών αποτελεσμάτων για τον Δικέφαλο και το θέμα διογκώθηκε. Αν ο ΠΑΟΚ είχε επιτυχίες σε αυτό το διάστημα το ντεφορμάρισμα του 19χρονου επιθετικού θα περνούσε σχεδόν απαρατήρητο. Μέσα σε ένα ημερολογιακό χρόνο από το ντεμπούτο του, ο Τζόλης έχει γίνει κομβικός, καθοριστικός, απαραίτητος. Αν ο ΠΑΟΚ εξαρτάται τόσο πολύ από ένα 19χρονο παιδί που κάνει την πρώτη του γεμάτη σεζόν με τους άνδρες, τότε το πρόβλημα είναι κυρίως της ομάδας, όχι του παίκτη.

 

Πείτε μας πώς σας φάνηκε το άρθρο
3Like0Love0Haha0Wow0Sad0Angry

0 Comments

Αφήστε ένα σχόλιο