Προσωπικά, δεν έχω κάποιο κόλλημα με τους δανεικούς. Ούτε με τους ελεύθερους. Βλέπω μόνο παίκτες που αποδίδουν και παίκτες που δεν αποδίδουν. Κι αυτό δεν έχει σχέση αιτίας – αιτιατού με τον τρόπο που αποκτήθηκαν.
Εντελώς, ειρωνικά κάποιες από τις πιο ακριβές μεταγραφές του ΠΑΟΚ (Εσίτι, Λέο Ζαμπά, Τσόλακ, Φελίπε Σοάρες, Τσάλοφ) είχαν και την πιο απογοητευτική προσφορά, κάποιοι ελεύθεροι, δανεικοί ή πάμφθηνοι έγραψαν τα ονόματα τους με χρυσά γράμματα στην ιστορία του συλλόγου.
Με την απόκτηση του Μπανζά, ο ΠΑΟΚ έφτασε τους τέσσερις δανεικούς για φέτος. Εντελώς τυχαία, πάνω κάτω τόσους είχε και την σεζόν 2017-18 (Μακ, Σαμπράνο, Ασεβέδο) και τη σεζόν του αήττητου νταμπλ (Σέρτζιο Ολιβέιρα, Μίσιτς, Τόσκα, Καρέλης), αλλά και στην τελευταία πρωταθληματική χρονιά (Μεϊτέ, Μάρκος Αντόνιο, Κεντζιόρα).
Ο Ολυμπιακός πήρε Conference League με τρεις δανεικούς (Κάρμο, Όρτα, Ποντένσε) στην ενδεκάδα και συνολικά 11 (!) εκείνη τη σεζόν (Καμπράλ, Φραν Ναβάρο, Σολμπάκεν, Αλεξανδρόπουλο, Ρίτσαρντς, Σκάρπα, Πορόσο, Φρέιρε).
Εν ολίγοις δεν είναι αυτό το πρόβλημα του ΠΑΟΚ, ούτε από εκεί φαίνεται το αν έχει πρόβλημα.
Ούτε οι σημερινές οψιόν αγοράς είναι δεσμευτικές για μία πιθανή τιμή διαπραγμάτευσης στο μέλλον, όλο αυτό είναι μία δυναμική διαδικασία που αλλάζει, προσαρμόζεται, διαφοροποιείται ειδικά αν έχεις σύμμαχο τον παίκτη.
Το πρόβλημα είναι ότι ΠΑΟΚ δεν τους είχε όλους αυτούς από νωρίς και τώρα, μέσα Αυγούστου καλείται να φτιάξει μία νέα ομάδα, με νέους ρόλους, σαν να μπαίνει σε mood καλοκαιρινής προετοιμασίας, ενώ η σεζόν καίει.
