Προφανώς όταν η ομάδα δεν νικάει, είναι λογικό να υπάρχει μουρμούρα και γκρίνια γύρω της και εντός της. Άλλωστε, ομάδες, προπονητές παίκτες, διοικήσεις, οπαδοί τρέφονται από τη νίκη.
Όταν κερδίζεις έχει πάντα ήλιο, όταν όμως δεν νικάς σε τρία σερί παιχνίδια η συννεφιά αρχίζει και μαζεύεται.
Ωστόσο, ο ΠΑΟΚ αν εξαιρέσουμε το ματς-ντροπή με τον Λεβαδειακό παίζει καλό ποδόσφαιρο. Η ομάδα αναπτύσσεται σωστά, βάζει την μπάλα κάτω και πασάρει με 78% στο αντίπαλο μισό.
Όταν δεν της βγαίνει η πλαγιοκόπηση και η υπερφόρτωση των γκολ πηγαίνει από τον άξονα για να δημιουργήσει. Όταν δεν βγαίνει κι αυτό προσπαθεί να δημιουργήσει με άμεσο ποδόσφαιρο. Κι όμως ενώ όλα γίνονται σωστά μόλις φτάνουν στα τελευταία μέτρα οι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ… σβήνουν.
Στην επιθετική τριάδα υπάρχει σίγουρα έλλειμμα ποιότητας, αφού πίσω από τον Γιακουμάκη υπάρχει το χάος. Το θέμα είναι πως το ίδιο παθαίνουν και οι μεσοεπιθετικοί της ομάδας.
Θεωρώ πως το θέμα θα λυθεί, το ποδόσφαιρο όταν το σέβεσαι και ακολουθείς τις αρχές του στο δίνει πίσω, ο ΠΑΟΚ μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου τα κάνει όλα σωστά εκτός από το γκολ. Πιστεύω, πως μόλις μπει το πρώτο γκολ και έρθουν οι βαθμοί η ομάδα θα ανασάνει και το μομέντουμ θα γυρίσει.
