Με 14 συνεχόμενα πρωταθλήματα Βουλγαρίας, η Λουντογκόρετς έχει μετατρέψει την επαρχιακή εργατούπολη του Ραζγκράντ σε ποδοσφαιρική πρωτεύουσα της χώρας.
Δεν είναι παρά μία εργατική κωμόπολη περίπου 30.000 ψυχών, χτισμένη στο βορειοανατολικό κομμάτι της χώρας. Τόσο απομακρυσμένη από τα κέντρα εξουσίας, που το Βουκουρέστι είναι πιο κοντά από ό,τι η πρωτεύουσα Σόφια! Το πιο ξακουστό κτίριο της δεν είναι καν αντιπροσωπευτικό της χώρας στην οποία βρίσκεται. Το τζαμί του Ιμπραήμ Πασά είναι ένα από τα μεγαλύτερα των Βαλκανίων και μαρτυρά και κάτι άλλο: ότι το 20% του πληθυσμού της είναι Τούρκοι!
Τα εδάφη της είναι άγονα και ο τουρισμός άγνωστη λέξη. Κι όμως στο Ραζγκράντ έχει στηθεί η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική αυτοκρατορία αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Η Λουντογκόρετς τρέχει ένα ανεπανάληπτο σερί με 14 πρωταθλήματα, κάτι εξωφρενικό αν σκεφτεί κανείς ότι οι 68 από τους προηγούμενους 70 τίτλους είχαν καταλήξει σε ομάδες της πρωτεύουσας!
Ο πολιούχος Άγιος του Ραζγκράντ βρίσκεται ακόμα εν ζωή. Λέγεται Κίριλ Ντομουστσίεφ, είναι πια δισεκατομμυριούχος, χάρη στα εργοστάσια του δίνει δουλειά στην μισή πόλη και είναι ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από το θαύμα των αετών.
Όταν άκουσε για πρώτη φορά το όνομα Λουντογκόρετς το 2009, δεν ήταν παρά μία γειτονική ερασιτεχνική ομάδα που πάλευε να μείνει στην 4η κατηγορία. Η πρώτη του χορηγία ήταν 50.000 λέβα (περίπου 25.000 ευρώ) που την έσωσαν από την χρεοκοπία, μα συνάμα δημιούργησαν μία τοπική ταύτιση με τους περίπου 1.000 εργαζόμενους στα εργοστάσια της Huvepharma, μιας από τις μεγαλύτερες φαρμακευτικές εταιρίες στον κόσμο, που παράγει ιατρική σκευάσματα κυρίως για ζώα!
Την ανέβασε εύκολα στην μεγάλη κατηγορία, κατέκτησε άμεσα το πρώτο πρωτάθλημα και έκτοτε δεν άφησε ούτε ψίχουλο να πέσει κάτω.
Πήρε 14 σερί Πρωταθλήματα, 3 κύπελλα, 8 Σούπερ Καπ, έγινε η πρώτη βουλγαρική ομάδα που παίζει σε ομίλους Champions League, έφτιαξε ένα λειτουργικό μοντέρνο γήπεδο, έφτιαξε ένα σύλλογο που ξέφυγε κατά πολύ από τα βουλγαρικά (αλλά και τα βαλκανικά) σύνορα.
Το μόνο που δεν κατάφερε ήταν να φτιάξει οπαδική κουλτούρα. Η Λουντογκόρετς δεν βρίσκεται καν στην πρώτη εξάδα με τα περισσότερα εισιτήρια εντός συνόρων, δεν δημιούργησε ποτέ κοινό εκτός Ραζγκράντ, δεν ρίζωσε στην ποδοσφαιρική οπαδική συνείδηση, θεωρείται η ομάδα του κεφαλαίου, του κατεστημένου.
Όλη η Βουλγαρία περιμένει την αλλαγή σκυτάλης. Πότε -επιτέλους- θα χάσει ένα πρωτάθλημα. Φέτος βρίσκεται στο -10 από την κορυφή και η αποκαθήλωση είναι πιο ρεαλιστική από ποτέ για μία ομάδα που θέλει να μπει στο βιβλίο Γκίνες με όσα περισσότερα συνεχόμενα πρωταθλήματα μπορεί να πάρει…
