Αν είχε περάσει του πατέρα του, ο Σιμόν Μπάνζα μπορεί σήμερα να φορούσε γάντια αντί για ποδοσφαιρικά παπούτσια. Ο πατέρας του, κάτοχος μαύρης ζώνης στο καράτε, ήταν εκείνος που τον έβαλε από μικρό στις πολεμικές τέχνες.
Για περίπου τρία χρόνια ο Σιμόν μάθαινε λακτίσματα, άμυνες και κυρίως πειθαρχία, μέχρι που στο σπίτι της οικογένειας Μπάνζα, στο Κρέιλ, παρενέβη η μητέρα του.
Προτιμούσε να βλέπει τον γιο της να παίζει ποδόσφαιρο.
Η συζήτηση, όπως την έχει αφηγηθεί χρόνια αργότερα ο ίδιος, κάπου εκεί τελείωσε. «Όταν μιλάει η μητέρα, ακούμε», θυμήθηκε γελώντας. Μια φαινομενικά απλή οικογενειακή απόφαση άλλαξε τη διαδρομή του. Το καράτε, πάντως, δεν έφυγε ποτέ εντελώς από μέσα του.
Το καταλαβαίνεις ακόμη και παρακολουθώντας τον να παίζει. Στα 1,89 μ. διαθέτει το σώμα ενός αθλητή που αισθάνεται άνετα στην επαφή, αλλά δεν είναι ένας βαρύς φορ περιοχής. Έχει έκρηξη, ελαστικότητα, μπορεί να παίξει στον αέρα και να χρησιμοποιήσει το κορμί του απέναντι στον αντίπαλο στόπερ. Δεν είναι τυχαίο ότι ανάμεσα στους επιθετικούς που τον σημάδεψαν ήταν ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς. Ο Μπάνζα έχει σταθεί ειδικά στο υπόβαθρο του Σουηδού στις πολεμικές τέχνες και στον τρόπο με τον οποίο εκείνος κατάφερε να το μεταφέρει στις κινήσεις του μέσα στο γήπεδο.
Υπήρχαν κι άλλοι. Ο Ροναλντίνιο για το θέαμα, ο Κριστιάνο Ρονάλντο για τη νοοτροπία και τον επαγγελματισμό, ο Φερνάντο Μοριέντες για κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο: την ικανότητά του στο ψηλό παιχνίδι και τα γκολ με το κεφάλι.
Η ΜΗΤΕΡΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗ ΖΩΗ
Ο δρόμος του Μπάνζα, όμως, ελάχιστη σχέση είχε με εκείνον των παιδικών ειδώλων του.
Οι γονείς του είχαν εγκατασταθεί στη Γαλλία με καταγωγή από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και έχτισαν τη ζωή τους γύρω από τα τέσσερα παιδιά τους. Ο Σιμόν έχει έναν μεγαλύτερο αδελφό, μία μεγαλύτερη αδελφή και μία μικρότερη. Δεν περιγράφει τα παιδικά του χρόνια με δραματικούς όρους, έχει παραδεχθεί όμως ότι στο σπίτι υπήρχαν εποχές όπου «πάντα κάτι έλειπε». Οι γονείς δούλευαν πολύ και η εκπαίδευση των παιδιών αποτελούσε προτεραιότητα.
Ο μεγαλύτερος αδελφός ήταν εκείνος που τον τράβηξε ακόμη περισσότερο προς το ποδόσφαιρο. Ο μικρός τον ακολουθούσε στα γήπεδα και σύντομα άρχισε τη δική του διαδρομή στην AFC Κρέιλ. Ακολούθησε η Σαντιγί και στα 16 του εμφανίστηκε η Λανς.
Η «La Gaillette» ήταν ένας άλλος κόσμος.
Ο έφηβος Μπάνζα έφυγε από το σπίτι, βρέθηκε μακριά από την οικογένειά του και ταυτόχρονα είδε το σώμα του να αλλάζει απότομα. Ψήλωσε πολύ μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα να εμφανίσει προβλήματα στους οπίσθιους μηριαίους και στους προσαγωγούς. Οι πρώτοι μήνες δεν ήταν εύκολοι. Ο ίδιος έχει περιγράψει πολύ αργότερα εκείνη την αναχώρηση με μια εικόνα που λέει πολλά για τον τρόπο που αντιμετώπιζε ήδη τη ζωή του.
Ένιωθε, είπε, σαν στρατιώτης που φεύγει για τον πόλεμο και δεν μπορεί να επιστρέψει πριν τον κερδίσει.
Το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο και το πρώτο γκολ με τη Λανς έδειχναν ότι το σχέδιο λειτουργούσε. Μετά ήρθε η πρώτη γερή σφαλιάρα.
Ο δανεισμός στην Μπεζιέρς δεν εξελίχθηκε όπως περίμενε. Ελάχιστος χρόνος, κανένα γκολ και η αυτοπεποίθηση ενός νεαρού επιθετικού που άρχισε να κλονίζεται. Για πρώτη φορά βγήκε από την προστατευμένη καθημερινότητα της Λανς και είδε την άλλη πλευρά του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.
«Κατάλαβα ότι η ζωή δεν είναι εύκολη και ότι πρέπει να παλεύεις», θα πει αργότερα.
ΣΤΟ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΚΟΡΕΡ
Το καλοκαίρι του 2017 είχε μπροστά του μια επιλογή που έμοιαζε περισσότερο με πισωγύρισμα παρά με ευκαιρία. Η Τιτούς Πετάνζ από το Λουξεμβούργο. Στα 21 του, απόφοιτος μιας από τις καλύτερες ποδοσφαιρικές σχολές της Γαλλίας, έπρεπε να κατέβει αρκετά επίπεδα για να ξαναβρεί τον εαυτό του.
Όταν άκουσε για πρώτη φορά την πρόταση, έψαξε στο Google πού ακριβώς βρίσκεται η Πετάνζ και πόσο απέχει από το σπίτι του. Συζήτησε με την οικογένειά του, τηλεφώνησε σε γνωστούς που ήξεραν το ποδόσφαιρο του Λουξεμβούργου και πήρε την απόφαση.
Δεν πήγε εκεί για να περιμένει.
Οι προπονήσεις τελείωναν και ο Μπάνζα έμενε. Σπριντ, κοντρόλ, φυσική κατάσταση, τελειώματα. Ξανά και ξανά. Ο Κάρλος Φανγκέιρο, ο άνθρωπος που τον είχε φέρει στην Πετάνζ, θυμάται ότι κάποιες ημέρες έπρεπε σχεδόν να τον διώξει από το γήπεδο. Οι υπόλοιποι είχαν οικογένειες και σπίτια να επιστρέψουν. Ο Σιμόν ήθελε ακόμη μία προσπάθεια.
Εκείνη η χρονιά έφτιαξε έναν διαφορετικό ποδοσφαιριστή.
18 γκολ σε 25 παιχνίδια.
Περισσότερο από τους αριθμούς, όμως, άλλαξε ο τρόπος που αντιμετώπιζε τη δουλειά του. Χρόνια αργότερα θα παρομοιάσει την προπόνηση ενός ποδοσφαιριστή με κάποιον που μαθαίνει πιάνο. Για να παίξεις σωστά ένα κομμάτι, πρέπει να επαναλάβεις τις ίδιες κινήσεις αμέτρητες φορές. Μέχρι τα δάχτυλα να ξέρουν μόνα τους τι πρέπει να κάνουν.
Στο Λουξεμβούργο ο Μπάνζα άρχισε να μαθαίνει το δικό του κομμάτι.
Και μόλις πίστεψε ότι είχε αφήσει τα δύσκολα πίσω, το ποδόσφαιρο τον σταμάτησε ξανά. Επέστρεψε στη Λανς, άρχισε να διεκδικεί θέση και υπέστη ρήξη χιαστού. Περισσότερο από έξι μήνες εκτός δράσης.
Το comeback έχει για τον ίδιο συγκεκριμένη εικόνα. Μάιος του 2019, Τρουά – Λανς, αγώνας των play offs. Μπαίνει αλλαγή λίγο πριν από το τέλος, το παιχνίδι οδηγείται στην παράταση και στο 108ο λεπτό σκοράρει με κεφαλιά το 2-1. Στην εξέδρα βρίσκεται η οικογένειά του.
Όταν χρόνια αργότερα του ζήτησαν να διαλέξει ένα γκολ από ολόκληρη την καριέρα του, επέστρεψε σ’ εκείνο. Όχι στα πολλά της Μπράγκα, ούτε στα γκολ της Τράμπζονσπορ. Στην Τρουά. Στην οικογένεια που πανηγύριζε στην εξέδρα και σ’ έναν ποδοσφαιριστή που είχε μόλις επιστρέψει από τον σοβαρότερο τραυματισμό της ζωής του.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΙΑΣΤΟ ΣΤΑ 23 ΓΚΟΛ ΤΗΣ ΜΠΡΑΓΚΑ
Από εκεί και πέρα τα γκολ άρχισαν να γίνονται η κανονικότητά του. Η Famalicão τού έδωσε τον χώρο που αναζητούσε και τα 17 γκολ της σεζόν 2021-22 τον έβαλαν για τα καλά στον πορτογαλικό χάρτη. Η Μπράγκα επένδυσε πάνω του και δύο χρόνια αργότερα ο Μπάνζα τελείωνε την καλύτερη σεζόν της καριέρας του με 23 γκολ στο πρωτάθλημα, πίσω μόνο από τον Βίκτορ Γκιόκερες στον πίνακα των σκόρερ.
Η συνέχεια δεν ήταν εξίσου ομαλή. Η μεταγραφή που περίμενε το καλοκαίρι του 2024 δεν ήρθε, η σχέση με την Μπράγκα έφτασε στα άκρα και η Τράμπζονσπορ τού πρόσφερε την έξοδο προς την Τουρκία. Απάντησε με τον τρόπο που είχε μάθει: 22 γκολ στη μοναδική σεζόν του εκεί.
Το περασμένο καλοκαίρι η Αλ Τζαζίρα πλήρωσε 8,5 εκατομμύρια ευρώ συν μπόνους για να τον αποκτήσει. Η παραμονή του στα Εμιράτα αποδείχθηκε σύντομη. Στα 30 του ο Μπάνζα ήθελε ξανά ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και ο ΠΑΟΚ τού άνοιξε αυτή την πόρτα.
Ο χαρακτηριστικός πανηγυρισμός του δεν προέκυψε τυχαία. Ο Μπάνζα έχει εξηγήσει ότι στον χαρακτήρα που υποδύθηκε ο Χοακίν Φίνιξ δεν είδε απλώς μια σκοτεινή κινηματογραφική φιγούρα. Είδε τον άνθρωπο που δυσκολεύεται να εκφραστεί, που αισθάνεται αόρατος και κάποια στιγμή θέλει να ακουστεί. Ένας συμβολισμός που ο ΠΑΟΚ αξιοποίησε στην παρουσίασή του, με το τραπουλόχαρτο μέσα στο κοντέινερ του λιμανιού και το γνώριμο χαμόγελο να ακολουθεί.
Ο ίδιος, πάντως, λέει ότι πίσω από αυτή την εικόνα βρίσκεται ένας πολύ πιο απλός τύπος. PlayStation, φίλοι, μουσική, βόλτες, επαφή με τον κόσμο. Πριν από τους αγώνες κάνει stretching, ακούει μουσική και απομονώνεται για λίγα λεπτά ώστε να προετοιμαστεί πνευματικά. Μετά δυσκολεύεται συχνά να κοιμηθεί. Η ένταση παραμένει και οι φάσεις συνεχίζουν να παίζουν στο κεφάλι του, ιδιαίτερα έπειτα από ήττες.
