Αν το δει κανείς ψυχρά, λογιστικά οι ποδοσφαιρικές ομάδες, δεν είναι παρά εταιρίες παραγωγής θεάματος. Μικρού, μάλιστα, μεγέθους σε σχέση με τους κολοσσούς του κινηματογράφου ή της μουσικής.
Κινούνται με βάση τους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς, ο ΠΑΟΚ βάσει ισολογισμών τζιράρει περίπου 40 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Για να έχουμε μία τάξη μεγέθους ΜΟΝΟ το τηλεοπτικό συμβόλαιο της Στουτγκάρδης της απέφερε πέρσι 55,2 εκατομμύρια ευρώ!
Η τελευταία ομάδα της Bundesliga, η τελευταία ομάδα της Serie A, της La Liga ξεκινάει με μίνιμουμ έσοδα από το τηλεοπτικό της τα 35 εκατομμύρια. Ας μην μιλήσουμε για την Premier League, όπου το μαξιλάρι ξεκινάει από τα 100 εκατομμύρια.
Σε αυτό το «παιχνίδι», ο ΠΑΟΚ, ο κάθε ΠΑΟΚ είναι εξ’ ορισμού σε δυσχερή θέση. Ίσως κάποια στιγμή, νομοτελειακά, το φευγιό να είναι αναπόφευκτο, αυτό που μπορεί να κρατήσει ζωντανή την φλόγα σε μία σχέση είναι το συναίσθημα, το νοιάξιμο, η δίκαιη ανταμοιβή. Η δημιουργία ενός περιβάλλοντος, που ο ΠΑΟΚ θα μοιάζει με επί γης παράδεισο για τον (κάθε) Ντέλια.
Αυτό το ταρακούνημα δείχνει ικανό να φέρει τη σχέση σε νέες βάσεις και με καινούργιους όρους, το βιβλίο της ασπρόμαυρης ιστορίας έχει ακόμα πολλές λευκές σελίδες για να γραφτούν από κοινού…
