Από το κρύο, στη ζέστη και το αντίθετο. Από τη θλίψη και την καταστροφολογία, στους πανηγυρισμούς και τον άκρατο ενθουσιασμό. Αυτή ήταν πάντα η καθημερινότητα του ΠΑΟΚ, δεν πρόκειται να αλλάξει μετά από 100 χρόνια διαδρομής.
Δεν είναι παράλογο, ούτε οξύμωρο. Όταν ακροβατείς ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο, οι συναισθηματικές διακυμάνσεις είναι μέρος του παιχνιδιού. Το πρόβλημα αρχίζει να δημιουργείται όταν η χαρά και η λύπη αρχίζουν να μην αποτελούν αυτονόητες και ταυτόσημες έννοιες για όλους.
Μετά από χρόνια πολλά το αεροδρόμιο «Μακεδονία» έζησε ασφυκτικές στιγμές για την υποδοχή ενός παίκτη που μπορεί να αλλάξει επίπεδο τον ΠΑΟΚ. Με υποδειγματικούς χειρισμούς, εκπληκτική διαχείριση και μία ακραία οικονομική υπέρβαση, ο Δικέφαλος έκανε δικό του έναν παίκτη που μαζί με τον Γιάννη Κωνσταντέλια αποτελούν generational talents.
Ο Χρήστος Ζαφείρης, ένας παίκτης εγνωσμένης αξίας και οικουμενικής αποδοχής, γίνεται η ακριβότερη μεταγραφή Έλληνα στην ιστορία του εγχώριου ποδοσφαίρου, συντρίβει, διαλύει το προηγούμενο μεταγραφικό ρεκόρ του ΠΑΟΚ (που ήταν λιγότερο από τα μισά) και αντί να υπάρχει καθολική χαρά στο ασπρόμαυρο οικοσύστημα, εντούτοις η εσωτερική αντιπολίτευση, δεν σταματά να παράγει γκρίνια, διαφωνία, μιζέρια.
Ο ΠΑΟΚ χάνει στην Ριέκα, με μία ομολογουμένως πολύ προβληματική εμφάνιση και αντί να νιώθει και να αφουγκράζεται κανείς στον ασπρόμαυρο περίγυρο λύπη, προβληματισμό, εποικοδομητική κριτική, εντούτοις αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχει ανακούφιση, χαρά, αγαλλίαση και αμέτρητες προσωπικές ατζέντες από «σασταλεγάκηδες» που περιμένουν στην γωνία για να κουνήσουν αυτάρεσκα το δάχτυλο σε κάθε στραβή.
Ο αντίλογος, η αντίθετη άποψη είναι η πηγή της δημοκρατίας και ο σπόρος της προόδου και της βελτίωσης. Αρκεί να κρύβει πίσω ειλικρίνεια, επιχειρήματα και ανυστεροβουλία.
Το αληθινό πρόβλημα στον ΠΑΟΚ δεν είναι ούτε το γηπεδικό, ούτε οι μεταγραφές, ούτε ο ιδιοκτήτης, ούτε ο προπονητής, ούτε οι μέτριες εμφανίσεις στο ξεκίνημα. Είναι το γεγονός πως πίσω από κάθε δημόσια ή ιδιωτική τοποθέτηση κάποιου για τον ΠΑΟΚ, υπάρχουν πια περίεργα βλέμματα, δεύτερες σκέψεις για τα κίνητρα, την ατζέντα, το «στρατόπεδο» που μπορεί να ανήκει. Κι αυτό ισχύει πια ακόμα και για άτομα που συμπορεύονται μαζί για μήνες, χρόνια, δεκαετίες.
Όταν οι αυτονόητες χαρές δεν είναι χαρές για όλους και οι αυτονόητες λύπες προκαλούν κρυφά χαμόγελα και σφιγμένες γροθιές, κάτι πάει πολύ λάθος…
