Πριν από δύο χρόνια ο ίδιος ΠΑΟΚ βρέθηκε ξανά με την πλάτη, στον τοίχο, μετά από εκείνο το 1-1 στην Λαμία. Τι έκανε; Κέρδισε διαδοχικά, ΑΕΚ, Ολυμπιακό, Άρη και πήρε ένα πρωτάθλημα υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες, χωρίς να νοιάζεται, να ασχολείται, να ενδιαφέρεται για αντιπάλους, έδρες, διαιτησίες, τίποτα. Απλώς, πέρασε πάνω από όλους.
Έκτοτε, δεν υπάρχουν πολλές δομικές αλλαγές. Η διοίκηση και οι ρόλοι είναι περίπου ίδιοι -μείον φυσικά ο Μάκης Γκαγκάτσης- ο προπονητής είναι ο ίδιος, το τεχνικό επιτελείο είναι το ίδιο, η ποδοσφαιρική φιλοσοφία είναι η ίδια.
Ο βασικός κορμός είναι ο ίδιος. Ο Αντρίγια, ο Τάισον, ο Ντέλιας, ο Μπάμπα, ο Μεϊτέ, ο Οζντόεφ, ο Κεντζιόρα, ο Μιχαηλίδης.
Δύο χρόνια μεγαλύτεροι όλοι. Ή δύο χρόνια σοφότεροι, όπως το πάρει κανείς.
Όλοι αυτοί είναι κάποιοι που αποδεδειγμένα, ήξεραν τον δρόμο, τον τρόπο, την μεθοδολογία. Είναι κάποιοι που το έκαναν. Κάποιοι που διαθέτουν το know how. Δεν γίνονται να ξέχασαν πως γίνεται.
Αυτή τη φορά δεν χρειαζόταν τρία στα τρία. Αρκούσε ακόμα και το ένα στα τρία για να χρυσωθεί το χάπι στο τέλος.
Θα έλυνε αυτό όλα τα προβλήματα; Όχι. Ωστόσο, θα αγόραζε χρόνο, θα έδινε ηρεμία και ελπίδα, χρήσιμα συστατικά για έναν ουσιαστικό καλοκαιρινό σχεδιασμό.
Ο ΠΑΟΚ έκανε εντέλει μηδέν στα τρία!
Τον Παναθηναϊκό, δεν τον κέρδισε, έχοντας όλες τις συνθήκες του κόσμου στο πλευρό του. Προβάδισμα δύο τερμάτων, άδειο γήπεδο, αντίπαλο με απουσίες που σκεφτόταν μόνο τις καλοκαιρινές διακοπές και το τέλος του δικού του μαρτυρίου.
Η ίδια ομάδα που πριν από 25 μήνες κατάπινε σπαθιά και έφτυνε γρέζια, σκόνταψε στο ίσιωμα. Μόνη της. Εντελώς μόνη της.
Το μηδέν στα τρία έφερε και μηδέν στο πηλίκο. Μία ολοκληρωτική, παταγώδη αποτυχία σε κάθε στόχο για μία ομάδα που μία αγωνιστική πριν το τέλος της κανονικής διάρκειας ήταν στην κορυφή της βαθμολογίας και τερμάτισε με μία νίκη στα οκτώ τελευταία επίσημα παιχνίδια, χάνοντας τα πάντα!
Για αυτή την κατάρρευση έφταιξαν μία σειρά από πράγματα. Όλα από λίγο. Οι τραυματισμοί, η ατυχία, η κακή ψυχολογία, η διαιτησία, οι αστοχίες στον σχεδιασμό, λάθη στην καθημερινή ζωή του γκρουπ που έφεραν την ομάδα να αποδίδει στο 50% όσων μπορούσε.
Όσοι αγαπούν πραγματικά τον Δικέφαλος θα τον βοηθήσουν να επουλώσει τις πληγές του και να σηκωθεί ξανά όρθιος και ακμαίος. Όσοι εποφθαλμιούν να τον αποδομήσουν έχουν πια ανοιχτό πεδίο τώρα που είναι πεσμένος κάτω…
