Η φετινή ομάδα δείχνει να είναι η πιο ώριμη της εποχής Λουτσέσκου. Όχι απαραίτητα η καλύτερη, η πιο ποιοτική, αυτή με τους καλύτερους παίκτες.
Σίγουρα όμως είναι αυτή με το πιο δυνατό μέταλλο. Αυτή με την μεγαλύτερη ωριμότητα εντός κι εκτός γηπέδου.
Αυτή με το καλύτερο mentality που λέει και ο Λουτσέσκου.
Διότι (εφ)ευρίσκει εναλλακτικούς τρόπος να κερδίζει και να ξεπερνάει τις όποιες αναποδιές τυχαίνουν στον δρόμο της.
Μέχρι τώρα, ο ΠΑΟΚ κέρδιζε με την κλάση, την ποιότητα, τον επιθετικό πλουραλισμό, την δημιουργία του.
Παίζοντας δίχως τον Γιάννη Κωνσταντέλια και σταδιακά δίχως τους Ιβανούσετς, Πέλκα, Ντεσπόντοφ, το γκρουπ αντιλήφθηκε ότι θα πρέπει να σκληρύνει κι άλλο, προκειμένου να κερδίζει.
Στα τελευταία παιχνίδια ο ΠΑΟΚ είναι πίσω πιο συγκεντρωμένος από ποτέ. Πιο συμπαγής από ποτέ. Δεν επιτρέπει το παραμικρό στον αντίπαλο, είναι η ώρα των παικτών από τις πίσω ζώνες να βγουν μπροστά και να καθαρίσουν για το σύνολο.
Μπορεί τα φώτα να πέφτουν πάντα στους μπροστά, σε αυτούς που ντριμπλάρουν, σκοράρουν, δίνουν ασίστ, αλλά οι τίτλοι, οι επιτυχίες θεμελιώνονται πάντα από τους… πίσω.
Κι όσο ο ΠΑΟΚ ελαχιστοποιεί τους κινδύνους μπροστά από την εστία του θα είναι μέσα σε όλους τους στόχους του…
