Τα έφερε η ζωή έτσι ώστε να παίζουμε δύο αγώνες σερί με τον Άρη του Μανόλο Χιμένεθ. Αυτή η σχέση είναι η κλασική «κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι», αφού ποιος άλλος θα μπορούσε να εκφράσει τόσο καλά την …αριανοσύνη;
Η ιστορία διδάσκει πως το ένα παιχνίδι είναι αρκετό για τον ψυχισμό μας, τα δύο είναι στα όρια της παράνοιας. Αλήθεια, πόσο μπορείς να αντέξεις διαμαρτυρίες σε κάθε φάση, πτώσεις από το πουθενά, κακή υποκριτική από ανθρώπους που διόλου τυχαία δεν πέρασαν από το Χόλιγουντ; Μία κωμωδία που για κακή μας τύχη, πολλές φορές δεν προσφέρει γέλιο. Ουσιαστικά, αυτή η συμπεριφορά επιβραβεύεται από το αποτέλεσμα.
Εσύ σαν ομάδα, προφανώς και δεν μπορείς να αλλάξεις ύφος και πλάνο. Ο ΠΑΟΚ ως μία ομάδα που διεκδικεί τίτλους, δεν μπορεί να μπει στη λογική μίας άλλης που η στόχευσή της είναι να μην κατακτά τίτλους ο ΠΑΟΚ. Στόχευση που να αφορά την ίδια, δε νομίζω να υπάρχει. Εδώ και 55 τουλάχιστον χρόνια, η μηδενική κατάκτηση τίτλων, μάλλον επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.
Το πρόβλημα στη προκειμένη περίπτωση, δημιουργείται από τους άλλους παράγοντες των αγώνων. Τους διαιτητές. Γιατί αυτοί όχι απλά δεν προστατεύουν την ομάδα που θέλει να παίξει, αλλά της στερούν το δικαίωμα να παίξει.
Η μόνη άμυνα του ΠΑΟΚ σε αυτή τη παρωδία είναι η αποφασιστικότητα. Να μπει στο γήπεδο και να έχει τέτοιο βαθμό συγκέντρωσης ώστε να μην αφήσει κανένα περιθώριο σε αυτή την ποδοσφαιρική μετριότητα της οδό Παπαναστασίου.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο ΠΑΟΚ είναι πιο ποιοτικός, πιο οργανωμένος, με μεγαλύτερο κίνητρο και ισχυρότερη προσωπικότητα ως ομάδα. Όμως υστερεί στη κουτοπονηριά και την βλαχομαγκιά.
Για τον ΠΑΟΚ είναι κομβικό το παιχνίδι, γιατί εκτός από το τρίποντο, αν το κατακτήσει γλιτώνει και κύμα εσωστρέφειας που φέρνει μία αποτυχία απέναντι σε αυτούς. Όμως το σημαντικότερο όλων, είναι το γεγονός πως θα περάσει άλλη μία αναμέτρηση μέχρι την 1η του Γενάρη χωρίς κόστος. Για μένα είναι το σημείο κλειδί.
Αν φτάσουμε σε αυτή την ημερομηνία και είμαστε μαζί με τον Ολυμπιακό, τότε τα δεδομένα θα αλλάξουν.
Η έλευση φορ, Ζαφείρη και ίσως ενός κεντρικού αμυντικού, θα δώσουν στον Λουτσέσκου σημαντικές ανάσες στη διαχείριση, χωρίς να αλλοιώνεται με το ροτέισον η εικόνα της ομάδας.
Ο Γιακουμάκης τείνει να γίνει ηρωική μορφή παίζοντας συνεχώς, ο Ζαφείρης μπορεί να δώσει σημαντικές λύσεις και στο 8 και στο 10 αν χρειαστεί, η ποιότητα στα στόπερ είναι προβληματική και χρειάζεται οπωσδήποτε ποιοτική αναβάθμιση.
Μέχρι τώρα η ομάδα υπερβαίνει εαυτόν, αλλά πλησιάζει και στο μαξιλαράκι.
