«Ήξερα πού ερχόμουν. Ήθελα να είμαι σε μια ομάδα που πρωταγωνιστεί, να κοιτάζω την πίεση στα μάτια και να αντέχω. Στο τέλος της ημέρας, δώσαμε και την ψυχή μας στο τάραφλεξ».
Αυτή η φράση συμπυκνώνει ανάγλυφα το πνεύμα, τις θυσίες και τη διαρκή συναισθηματική φόρτιση μιας άκρως απαιτητικής περιόδου. Ο Γιώργος Μιχελάκης ανοίγει τα χαρτιά του αποκλειστικά στο INPAOK, περνώντας από «ακτινογραφία» την ιστορική επέτειο των 100 χρόνων του συλλόγου μέσα από τα βιώματα του τμήματος βόλεϊ. Σε μια εξομολόγηση χωρίς φίλτρα, ισορροπεί ανάμεσα στο παρασκήνιο των μεγάλων αποφάσεων και την αμείλικτη καθημερινότητα του πρωταθλητισμού. Ένα ταξίδι στα όρια, γεμάτο προσδοκίες, εσωτερικούς κλυδωνισμούς, αλλά και στιγμές απόλυτης αθλητικής μέθης, όπου οι νίκες συχνά λειτουργούσαν ως το μόνο αντίβαρο για να κρατηθούν οι όποιες τριβές μακριά από το προσκήνιο.
«Σε κρίσιμες περιστροφές χάσαμε διαφορές, όπως το 20-15 στο League Cup. Αυτό επαναλήφθηκε με Παναθηναϊκό και Μίλωνα. Όταν η πίεση κορυφώθηκε, χάθηκαν οι λεπτομέρειες, σφραγίζοντας μια χρονιά γεμάτη ανεκπλήρωτα σετ που μας στέρησαν τίτλους».
Σήμερα, σε μια εκ βαθέων κατάθεση ψυχής, μας παίρνει από το χέρι για να περπατήσουμε μαζί, βήμα προς βήμα, ολόκληρη τη γραμμική διαδρομή της σεζόν, από το παρασκήνιο της επιστροφής του στον ΟΦΗ, μέχρι τις ευρωπαϊκές τραγωδίες και τους τελικούς της Volley League με τον Παναθηναϊκό.
Το κεφάλαιο της επιστροφής και η σφυρηλάτηση στην πίεση
Η ιστορία μας ξεκινά με το παρόν και τη μεγάλη απόφαση του Γιώργου Μιχελάκη να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη για λογαριασμό του ΟΦΗ. Μια επιστροφή που, όπως αποδεικνύεται, είχε το δικό της αθόρυβο παρασκήνιο κατά τη διάρκεια της σεζόν, την ίδια ώρα που ο αθλητής βίωνε την ασφυκτική πίεση του πρωταθλητισμού στη Θεσσαλονίκη, μια εμπειρία που άλλαξε ριζικά την αγωνιστική και πνευματική του ταυτότητα.
Γιώργο, η επιστροφή σου στον ΟΦΗ είναι πλέον γεγονός. Πότε έγινε η πρώτη επαφή, ποιο ήταν το καθοριστικό «κλικ» στις συζητήσεις που σε έκανε να πεις το «ναι»;
«Οι πρώτες ουσιαστικές επαφές με την ομάδα του ΟΦΗ έγιναν στα τέλη Φλεβάρη. Κατά τη διάρκεια της σεζόν είχαμε μια τυπική επικοινωνία στα παιχνίδια μας, όπου μεταξύ σοβαρού και αστείου μού εξέφραζαν την επιθυμία τους να γυρίσω, αλλά στα τέλη Φλεβάρη έγινε η πρώτη επίσημη προσέγγιση. Βέβαια, δεν συμφωνήσαμε τότε. Η οριστική συμφωνία ολοκληρώθηκε μετά τη σειρά των αγώνων με τον Μίλωνα».
Πριν πάρεις αυτή την απόφαση, υπήρξαν συζητήσεις ή κρούση από την πλευρά του ΠΑΟΚ για την ανανέωση του συμβολαίου σου;
«Όσον αφορά τον ΠΑΟΚ δεν με προσέγγισε κατά τη διάρκεια της σεζόν. Η πρώτη μας συζήτηση έγινε δέκα μέρες αφού είχε πια τελειώσει η αγωνιστική περίοδος, ένα χρονικό σημείο στο οποίο εγώ είχα ήδη συμφωνήσει και δεσμευτεί με τον ΟΦΗ».
Φεύγοντας από τη Θεσσαλονίκη, ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που κρατάς, είτε αγωνιστικό είτε πνευματικό, και τι έχει αλλάξει στον λίμπερο που επιστρέφει τώρα στην Κρήτη;
«Γνώριζα εξ αρχής ότι οι απαιτήσεις στον ΠΑΟΚ είναι εξαιρετικά υψηλές και ότι κάθε αναμέτρηση αποτελεί μια επιτακτική υποχρέωση νίκης. Αυτός, άλλωστε, ήταν και ο λόγος που πήρα την απόφαση να αγωνιστώ εκεί. Ήθελα να βρίσκομαι σε ένα σύνολο που διεκδικεί τίτλους. Φεύγοντας, νιώθω ότι έμαθα να διαχειρίζομαι πολύ καλύτερα τις κρίσιμες στιγμές των παιχνιδιών, ιδίως στα τελειώματα των σετ όπου κάθε πόντος κρίνει το αποτέλεσμα, ώστε να παίρνω τις σωστές αποφάσεις. Σε πνευματικό επίπεδο, απέκτησα την ικανότητα να «αντέχω» την έντονη πίεση που σου προκαλούν αυτά τα οριακά σημεία των αγώνων».
Οι θεσμικές ανατροπές και οι πρώτοι κλυδωνισμοί
Το ελληνικό βόλεϊ βρέθηκε αντιμέτωπο με μια δομική αλλαγή, την αύξηση των ξένων αθλητών από 4 σε 5 στην αρχική εξάδα, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο ΠΑΟΚ ξεκίνησε τη χρονιά με σημαντικές διαφοροποιήσεις, ενώ μεσούσης της περιόδου το ρόστερ ανακινήθηκε ξανά με τις ηχηρές προσθήκες των Τζεφ Τζέντρικ και Ούρος Κοβάσεβιτς. Η ομάδα εμφάνισε έντονα σκαμπανεβάσματα στην εκκίνηση, από την καθαρή νίκη με 3-0 επί του Φοίνικα Σύρου, βρέθηκε στην εκτός έδρας ήττα με 3-1 από την Κηφισιά και στο βαρύ εντός έδρας 0-3 από τον Μίλωνα.
Ως Έλληνας παίκτης, ποια είναι η θέση σου στην αύξηση των ξένων; Πιστεύεις ότι μια τέτοια αλλαγή θα αναβαθμίσει το προϊόν ή θα κλείσει τον δρόμο στους γηγενείς αθλητές και κατ’ επέκταση στην Εθνική Ομάδα;
«Προσωπικά, θεωρώ ότι με αυτή την αλλαγή οι Έλληνες παίκτες θα λιγοστέψουν ακόμα περισσότερο στις ομάδες. Τα νέα παιδιά που έρχονται από τις υποδομές θα έχουν πλέον πολύ μικρότερο κίνητρο να προσπαθήσουν και να βελτιωθούν, καθώς θα βλέπουν ότι δεν υπάρχει χώρος για ουσιαστική συμμετοχή στην Α1, αφού οι θέσεις θα καταλαμβάνονται σχεδόν αποκλειστικά από ξένους. Αυτό, νομοτελειακά, σημαίνει ότι στο μέλλον δεν θα υπάρχουν αρκετοί ποιοτικοί γηγενείς αθλητές για να στελεχώσουν την Εθνική Ομάδα».
Αναφορικά με το πρώτο κομμάτι της σεζόν στον ΠΑΟΚ, πόσο απαιτητικό ήταν για εσάς να ψάχνετε αγωνιστική χημεία στην προετοιμασία και μεσούσης της περιόδου να ενσωματώνονται δύο τόσο επιδραστικοί παίκτες όπως ο Τζεφ Τζέντρικ και ο Ούρος Κοβάσεβιτς;
«Στο αγωνιστικό κομμάτι, είναι σαφές ότι όταν μια ομάδα ξεκινά την προετοιμασία της με ένα συγκεκριμένο ρόστερ και στην πορεία προκύπτουν αλλαγές, απαιτείται επιπλέον χρόνος για να βρεθεί η απαραίτητη χημεία. Ωστόσο, τόσο ο Τζέντρικ όσο και ο Κοβάσεβιτς είναι αθλητές παγκόσμιας κλάσης, με τεράστια εμπειρία στο υψηλότερο επίπεδο, οπότε δεν χρειάστηκε ιδιαίτερος χρόνος για να γίνουμε ξανά ένα συμπαγές σύνολο. Ίσα-ίσα που στα πρώτα 15 παιχνίδια με τη νέα σύνθεση, αν δεν κάνω λάθος, γνωρίσαμε μόλις μία ήττα».
Στην εκκίνηση η ομάδα έδειξε δύο πρόσωπα. Μια καθαρή νίκη 3-0 επί του Φοίνικα Σύρου, αλλά ακολούθησε η εκτός έδρας ήττα με 3-1 από την Κηφισιά και το εντός έδρας 0-3 από τον Μίλωνα. Τι θεωρείς ότι έφταιξε σε εκείνο το πρώτο διάστημα και η ομάδα εμφάνισε αυτά τα σκαμπανεβάσματα;
«Αν απομονώσουμε εκείνο το πρώτο διάστημα των μεταπτώσεων, νομίζω ότι η αναμέτρηση με την Κηφισιά ήταν μακράν η χειρότερη εμφάνισή μας. Δεν μπορώ να πω ότι έφταιξε κάτι συγκεκριμένο, απλώς δεν πιάσαμε ποτέ την απόδοση που έπρεπε».
Η διοικητική στροφή και το «φρένο» του League Cup
Οι κραδασμοί της εκκίνησης έφεραν την αλλαγή στην τεχνική ηγεσία. Ο Γιόσκο Μιλενκόσκι αποχώρησε και τα ηνία ανέλαβε ο μέχρι πρότινος συνεργάτης του, Βαλάντης Μαμάης. Η επίδρασή του ήταν άμεση, οδηγώντας την ομάδα σε ένα σερί 5 αήττητων αγώνων, δείχνοντας ότι ο διακόπτης γύρισε γρήγορα. Αυτή η δυναμική, ωστόσο, ανακόπηκε απότομα στον τελικό του League Cup, όπου ο ΠΑΟΚ γνώρισε την ήττα με 3-1 από τον Ολυμπιακό, παρουσιάζοντας ένα εμφανές έλλειμμα πνευματικής ετοιμότητας στα πρώτα σετ.
Πώς βιώσατε εσείς οι παίκτες αυτή τη μετάβαση στον πάγκο και πού οφείλεται αυτή η γρήγορη αγωνιστική αντίδραση;
«Το σύνολό μας αποτελούνταν από έμπειρους αθλητές που ήξεραν ακριβώς τι πρέπει να κάνουν όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, οπότε ήταν απλώς θέμα χρόνου να αντιδράσουμε και να πιάσουμε τα στάνταρ μας».
Δεδομένου ότι ο Βαλάντης Μαμάης συμμετείχε στον σχεδιασμό της ομάδας, πόσο εύκολο ήταν να φέρει νέες ιδέες; Υπήρξαν συγκεκριμένα στοιχεία στην τακτική ή στην καθημερινή προσέγγιση που άλλαξαν για να έρθει αυτό το σερί των επιτυχιών και πώς μπορεί να αλλάξει η νοοτροπία μιας ομάδας όταν αναλαμβάνει ο μέχρι πρότινος συνεργάτης του προηγούμενου προπονητή;
«Ο Βαλάντης βρίσκεται πολλά χρόνια στην ομάδα και μας γνώριζε άριστα τους περισσότερους. Δεν επεδίωξε να κάνει κάποια ριζοσπαστική ή τρελή αλλαγή σε σχέση με τη φιλοσοφία του Γιόσκο. Εισήγαγε ορισμένες δικές του, καινούργιες ιδέες στην τακτική, η ομάδα άρχισε να αποδίδει όλο και καλύτερα και έτσι ήρθαν φυσιολογικά τα θετικά αποτελέσματα».
Το αήττητο σερί σταμάτησε στον τελικό του League Cup, όπου γνωρίσατε την ήττα με 3-1 από τον Ολυμπιακό. Στις δηλώσεις σου μετά το ματς, ανέφερες ότι η ομάδα αδυνατούσε να ανταποκριθεί πνευματικά και ότι αργήσατε να μπείτε στον τελικό. Γιατί πιστεύεις ότι παρουσιάστηκε αυτό το πνευματικό έλλειμμα ετοιμότητας;
«Όσον αφορά τον τελικό του League Cup, όπου σταμάτησε το σερί μας, κουβαλούσαμε την κόπωση από έναν εξαιρετικά επίπονο ημιτελικό που είχε κριθεί στα πέντε σετ, και αυτός ίσως να ήταν ένας από τους λόγους της απώλειας. Θεωρώ ότι δεν μπήκαμε στο γήπεδο με το «μαχαίρι στα δόντια». Εμφανιστήκαμε κάπως νωθροί στην αρχή, αν και στην πορεία ανεβάσαμε την απόδοσή μας. Δυστυχώς, κολλήσαμε σε μια συγκεκριμένη περιστροφή στο 4ο σετ, όπου ενώ ήμασταν μπροστά με 20-15, το σετ γύρισε υπέρ του Ολυμπιακού. Μέσα στη χρονιά χάσαμε μερικά σετ στα οποία βρισκόμασταν αρκετά μπροστά στο σκορ, γεγονός που μας στέρησε τίτλους».
Η εξαντλητική ρουτίνα των αιθέρων και τα μυστικά των αποδυτηρίων
Το αγωνιστικό πρόγραμμα μετατράπηκε σε έναν αληθινό Γολγοθά, με συνεχή ματς σε Ελλάδα και Ευρώπη. Ως η μοναδική ομάδα της Περιφέρειας, ο ΠΑΟΚ εγκλωβίστηκε σε μια ατελείωτη ρουτίνα μετακινήσεων. Μέσα σε αυτό το εξαντλητικό πλαίσιο, οι παίκτες όφειλαν να βρουν τρόπους να αποφορτίζονται, να σπάνε την ένταση στα αποδυτήρια και να κρατούν ζωντανές τις ανθρώπινες στιγμές τους.
Πώς βιώνει ένας αθλητής, και δη ένα λίμπερο που βασίζεται στα αντανακλαστικά του, αυτή την καθημερινότητα του «αεροπλάνο-ξενοδοχείο-γήπεδο»;
«Νομίζω ότι για ένα διάστημα δύο-τριών μηνών μέσα στη σεζόν, η Αθήνα είχε γίνει κυριολεκτικά το πρώτο μας σπίτι! (σ.σ γέλια). Παίζαμε συνεχώς εκεί, ενώ κάποιες φορές παραμέναμε στην πρωτεύουσα ενδιάμεσα στις ευρωπαϊκές μας υποχρεώσεις. Για μένα προσωπικά η κατάσταση αυτή ήταν εξαιρετικά δύσκολη, καθώς στο σπίτι με περίμενε η κόρη μου που είχε μόλις γεννηθεί. Το να βρίσκομαι μακριά από ένα νεογέννητο βρέφος ήταν μια σκληρή ψυχική δοκιμασία. Όμως, έτσι είναι ο πρωταθλητισμός σε αυτό το επίπεδο, το αποδεχόμουν και προσπαθούσα να σκέφτομαι θετικά. Όλοι οι παίκτες επηρεαζόμασταν από αυτή την καταπόνηση, ανεξαρτήτως θέσης. Το γνωρίζαμε όμως εξαρχής, καθώς ο ΠΑΟΚ ήταν η μόνη ομάδα στη Βόρεια Ελλάδα, που σημαίνει ότι κάθε εκτός έδρας ματς απαιτούσε πολλά χιλιόμετρα ταξιδιού».
Μέσα σε μια χρονιά γεμάτη απαιτήσεις, ποια είναι η πιο όμορφη ή αστεία παρασκηνιακή στιγμή που θυμάσαι, κρατώντας ως θετική ανάμνηση από τη θητεία σου στη Θεσσαλονίκη και δεν την ξέρει ο κόσμος;
«Μέσα σε όλη αυτή την πίεση, η πρόκριση στους τελικούς στο 5ο ματς με τον Μίλωνα ήταν αναμφίβολα η ομορφότερη στιγμή της χρονιάς. Ήταν μια πολύ δύσκολη σειρά αγώνων που είχε αίσιο τέλος για εμάς, και μάλιστα μπροστά στους φιλάθλους μας που ταξίδεψαν μέχρι τη Νέα Σμύρνη, δίνοντας φοβερό παλμό από την κερκίδα».
Κάθε ομάδα έχει τις δικές της παραδόσεις. Υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο τελετουργικό, κάποιο γούρι στα αποδυτήρια του ΠΑΟΚ ή κάποιος συμπαίκτης σου που βοηθούσε να σπάει η ένταση πριν από τα μεγάλα παιχνίδια;
«Στα αποδυτήρια δεν είχαμε κάποιο συγκεκριμένο γούρι ή τελετουργικό. Υπήρχαν απλώς οι κλασικές πλάκες και τα πειράγματα μεταξύ μας πριν από τα παιχνίδια, προκειμένου να εκτονώνεται η πίεση που νιώθεις πριν μπεις στο παρκέ. Τίποτα το φοβερό δηλαδή (σ.σ γέλια)».
Η ευρωπαϊκή πορεία κάτω από τη σκιά της τραγωδίας
Στην ιστορική επέτειο των 100 χρόνων του συλλόγου, η μοίρα επιφύλασσε ένα χτύπημα που ξεπερνούσε τα όρια του αθλητισμού. Επτά οπαδοί του ΠΑΟΚ έχασαν τη ζωή τους σε τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία. Μέσα σε αυτό το κλίμα ανείπωτης θλίψης, και με το αίτημα αναβολής να απορρίπτεται, η ομάδα κλήθηκε να αγωνιστεί στο CEV Cup απέναντι στην Ποντολιάνι. Μετά την υπερπροσπάθεια και την πρόκριση, ακολούθησε ο αποκλεισμός από την Άαλστ, στερώντας από την ομάδα το εισιτήριο για τους «4» της Ευρώπης.
Πώς διαχειρίζεται ένας αθλητής το πνευματικό και συναισθηματικό βάρος του να μπει στο γήπεδο κάτω από τέτοιες συνθήκες;
«Ήταν μια πολύ στενάχωρη κατάσταση, αλλά από τη στιγμή που δεν έγινε δεκτό το αίτημα μας, έπρεπε να αγωνιστούμε και για αυτά τα παιδιά για να τους αφιερώσουμε την πρόκριση. Σίγουρα ήταν ένα πολύ δύσκολο ψυχολογικά παιχνίδι».
Ποια ήταν η πρώτη σας αντίδραση μόλις έφτασαν τα νέα για το τροχαίο και τι συγκεκριμένο ειπώθηκε από το τεχνικό επιτελείο εκείνες τις ημέρες ώστε να διαχειριστείτε το σοκ και να κλειδώσει το μυαλό σας απέναντι στη γενικότερη συγκίνηση;
«Ήταν μια βαθιά στενάχωρη και οδυνηρή κατάσταση. Όλοι μας συντετριμμένοι, διότι ήταν κρίμα και άδικο: νέα παιδιά έχασαν τη ζωή τους πηγαίνοντας να παρακολουθήσουν το ποδοσφαιρικό τμήμα στην Ευρώπη. Το κλίμα στα αποδυτήρια ήταν εξαιρετικά βαρύ, μια πραγματική ψυχολογική δοκιμασία. Από τη στιγμή, όμως, που το αίτημα αναβολής που καταθέσαμε δεν έγινε δεκτό, ήμασταν υποχρεωμένοι να αγωνιστούμε. Είπαμε μεταξύ μας ότι έπρεπε να παλέψουμε και για αυτά τα παιδιά, ώστε να τους αφιερώσουμε την πρόκριση. Παρά τη γενικότερη συγκίνηση και το σοκ, οφείλαμε να μείνουμε συγκεντρωμένοι στο γήπεδο».
Μετά την υπερπροσπάθεια και την πρόκριση επί της Ποντολιάνι, ήρθε ο αποκλεισμός από την Άαλστ. Τι θεωρείς ότι έφταιξε σε εκείνη τη σειρά των αγώνων και η ομάδα δεν μπόρεσε να πιάσει τα στάνταρ απόδοσης που χρειαζόντουσαν για να περάσει στους «4» της Ευρώπης;
«Στη συνέχεια, απέναντι στην Άαλστ, θεωρώ ότι είχαμε μια πολύ καλή κλήρωση, με μια ομάδα που ήταν απολύτως στα μέτρα μας. Και τα δύο παιχνίδια που δώσαμε ήταν απόλυτα ισορροπημένα και δεν θεωρώ ότι υπήρχαν ιδιαίτερες διαφορές στο αγωνιστικό επίπεδο των δύο συλλόγων. Δυστυχώς, όμως, στις κρίσιμες φάσεις εκείνοι αποδείχθηκαν πιο ψύχραιμοι και αποτελεσματικοί, με αποτέλεσμα να χάσουμε την πρόκριση στις λεπτομέρειες».
«Όλα… πάνω από το χαλάκι»: Ο Γιώργος Μιχελάκης αναλύει τα νούμερα που έκριναν τη σεζόν και ο τελικός απολογισμός
Το φινάλε της σεζόν επιφύλασσε τους συγκλονιστικούς τελικούς με τον Παναθηναϊκό. Ο ΠΑΟΚ κατέθετε μυθικά αποθέματα ψυχικού σθένους για να κατακτήσει σετ-μαμούθ (όπως το 33-35 στο Μετς ή το 34-32 στην Πυλαία), όμως αμέσως μετά εμφάνιζε μια ακατανόητη αγωνιστική καθίζηση, με αποκορύφωμα τον 4ο τελικό, όπου η απώλεια του πλεονεκτήματος (από 20-16 σε 24-26) έμοιαζε με αγωνιστική αυτοχειρία. Ήταν η στιγμή που ο προπονητής ξέσπασε δηλώνοντας πως «κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι περνάμε», αποτυπώνοντας το παρασκήνιο μιας ομάδας που έφτασε στην πηγή, αλλά έφυγε με άδεια χέρια.
Γιατί η ομάδα εμφάνιζε αυτή την τάση αυτοχειρίας και έχανε τους στόχους της ακριβώς τη στιγμή που κρατούσε το πλεονέκτημα;
«Όπως ανέφερα και προηγουμένως, κατά τη διάρκεια της σεζόν χάσαμε μερικά καθοριστικά σετ στα οποία βρισκόμασταν πολύ μπροστά στο σκορ. Ήταν ένα φαινόμενο που επαναλήφθηκε και με τον Μίλωνα στον 5ο τελικό. Είναι πραγματικά δύσκολο να ερμηνεύσω τι ακριβώς συνέβαινε, γιατί «κολλούσαμε» σε εκείνα τα σημεία και χάναμε τις διαφορές που χτίζαμε. Αυτές οι απώλειες μας στέρησαν τίτλους φέτος».
Ο προπονητής σου στον ΠΑΟΚ, στον τελευταίο τελικό με Παναθηναϊκό δήλωσε: «Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι περνάμε». Πώς βιώσατε εσείς οι αθλητές αυτή τη δύσκολη και σκληρή χρονιά παρασκηνιακά και τι ακριβώς αποτυπώνει αυτή η φράση;
«Όσο για τη φράση του κόουτς, αποτυπώνει ανάγλυφα την τεράστια πίεση για το αποτέλεσμα που βιώσαμε σε μια χρονιά γεμάτη αλλεπάλληλες υποχρεώσεις, όπου η νίκη ήταν μονόδρομος. Σε μια τέτοια πορεία είναι φυσικό να υπάρξουν και τριβές και εντάσεις, όπως υπάρχουν και οι καλές περίοδοι. Όταν κερδίζεις, τα προβλήματα μπαίνουν κάτω από το χαλάκι, αλλά στις ήττες εμφανίζονται ξανά στην επιφάνεια. Το σημαντικό είναι ότι η ομάδα έμεινε ενωμένη και πάλεψε μέχρι το τέλος. Θεωρώ ότι δώσαμε όλοι μας το 100% για να διεκδικήσουμε τίτλους στην επέτειο του συλλόγου».
Ο ΠΑΟΚ έφτασε να διεκδικεί μέχρι τέλους όλους τους εγχώριους τίτλους, ωστόσο, στο τέλος έφευγε με άδεια χέρια. Τι θεωρείς ότι έλειψε τελικά στην ομάδα για να κάνει το βήμα παραπάνω; Ήταν θέμα καθαρού μυαλού στις κρίσιμες φάσεις ή έλλειψης βάθους στο ρόστερ;
«Αν πρέπει να κάνω έναν ειλικρινή απολογισμό, για μένα το βάθος του πάγκου ήταν το πιο σημαντικό μειονέκτημά μας, και εκεί ακριβώς κρίθηκε το πρωτάθλημα. Ο Παναθηναϊκός είχε τη δυνατότητα να εκμεταλλευτεί το μεγάλο ρόστερ του, σε αντίθεση με εμάς που δεν είχαμε πολλές εναλλακτικές επιλογές στις κρίσιμες στιγμές».
