«Στον ΠΑΟΚ όλοι ξεκινούν από το μηδέν. Δεν νιώθω πίεση». Δεν ήταν απλώς μία ατάκα μετά το 4-1 επί της Μπέβερεν. Ήταν η πρώτη δημόσια δήλωση ενός προπονητή που γνωρίζει πολύ καλά πού βρίσκεται. Ξέρει ότι διαδέχεται τον πιο επιτυχημένο προπονητή της σύγχρονης ιστορίας του συλλόγου, αλλά δεν δείχνει διατεθειμένος να γίνει… αντίγραφό του.
Αυτό φάνηκε και μέσα στις πρώτες ημέρες της προετοιμασίας στο Ζαλτμπόμελ. Ο Αλέσιο Λίσι δεν σταματά να παρεμβαίνει. Διακόπτει ασκήσεις, διορθώνει θέσεις, ζητά συγκεκριμένες αντιδράσεις και θέλει κάθε λεπτό της προπόνησης να έχει λόγο ύπαρξης.
Είναι ακόμη πολύ νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα. Όχι όμως και για τις πρώτες διαπιστώσεις. Ο ΠΑΟΚ κράτησε το 4-2-3-1 στην κατοχή, αλλά χωρίς την μπάλα μετατρεπόταν σε 4-4-2, με τους μεσοεπιθετικούς να χαμηλώνουν σημαντικά και να συμμετέχουν ενεργά στην άμυνα.
Η πίεση ψηλά έγινε βασικό εργαλείο, όχι μόνο από τους επιθετικούς αλλά και από τα χαφ, που ανέβαιναν επιθετικά για να οδηγήσουν τον αντίπαλο σε λάθη. Δεν είναι τυχαίο ότι τα δύο γκολ του Χρήστου Ζαφείρη γεννήθηκαν ακριβώς μέσα από αυτή τη λογική.
ΘΕΛΕΙ ΧΡΟΝΟ
Η γρήγορη ανάκτηση, οι άμεσες μεταβάσεις και η συνεχής κίνηση χωρίς την μπάλα αποτελούν ήδη κομμάτια του νέου παζλ. Το ίδιο και οι αλλαγές στις στατικές φάσεις, όπου ο ΠΑΟΚ δοκίμασε προσωπικά μαρκαρίσματα αντί για άμυνα ζώνης.
Ο Λίσι, βέβαια, χρειάζεται χρόνο. Και ίσως αυτό να είναι το δυσκολότερο κομμάτι της αποστολής του. Στον ΠΑΟΚ ο χρόνος δεν περισσεύει ποτέ, όμως υπάρχει μία σημαντική διαφορά. Ο Λέο Μάτος και ο Αντρέ Βιεϊρίνια δεν επέλεξαν τυχαία τον Ιταλό. Ύστερα από ατελείωτες ώρες συζητήσεων και ανάλυσης κατέληξαν πως είναι ο προπονητής που ταιριάζει περισσότερο στη νέα ομάδα που θέλουν να δημιουργήσουν.
Μία ομάδα με κορμό νεαρών ποδοσφαιριστών από τις ακαδημίες, δίπλα σε έμπειρους παίκτες. Έναν προπονητή που δεν φοβάται να δουλέψει με νέα παιδιά, αλλά ούτε να απαιτήσει από τους μεγάλους.
