Είναι προτιμότερο να κερδίζεις άσχημα, παρά να χάνεις όμορφα. Διότι το πρώτο μπορείς να το φτιάξεις, το δεύτερο όχι. Ο ΠΑΟΚ έβγαλε μία ζόρικη, δύσκολη, κομβική εβδομάδα με τρεις νίκες απέναντι σε Άρη, Ατρόμητο, Παναιτωλικό, όπου ακόμα και μία γκέλα θα μπορούσε να είναι σχεδόν καταδικαστική.
Το έκανε με ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Τσίτα τα γκάζια στο πρώτο ημίχρονο, στην πρώτη ώρα παιχνιδιού και παιχνίδι πίσω από την μπάλα και απορρόφηση κραδασμών ως το τέλος.
Για ένα ημίχρονο στο Αγρίνιο, ο ΠΑΟΚ ήταν υποδειγματικός. Κι αυτό δείχνει ότι το ταβάνι σε επίπεδο απόδοσης είναι υψηλό. Ωστόσο το όριο υψηλού τέμπου / απόδοσης είναι προς το παρόν εκεί: 45, βαριά 60 λεπτά.
Η ομάδα του Αλέσιο Λίσι συνειδητά έχασε μέτρα και στα τρία παιχνίδια. Δεν άντεχε να παίξει άλλο στα κόκκινα. Το ευχάριστο είναι πως στο Αγρίνιο, απέναντι σε έναν αντίπαλο που είχε πάνω από 60% κατοχής στην επανάληψη, ο Δικέφαλος επέτρεψε μόλις μία τελική. Αυτή που μπήκε γκολ. Άρα αμύνθηκε καλά, κέρδισε όλες τις μάχες, έπαιξε υποδειγματικά πίσω.
Το κακό (όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια) πως με στρέμματα κενού χώρου, δυσκολευόταν αφόρητα να χτίσει αντεπιθέσεις, να χτυπήσει στο τρανζίσιον, να κλειδώσει τα παιχνίδια πολύ πιο άνετα.
Κι αυτό απαιτεί δουλειά. Πολλή δουλειά. Διότι οι νίκες δεν αποτελούν λόγο να κρύβονται τα αγωνιστικά ζητήματα κάτω από το χαλάκι…
