Με μία εμφάνιση που αποτέλεσε σεμινάριο τακτικής πειθαρχίας και στατιστικής υπεροχής στους νευραλγικούς τομείς του παιχνιδιού, ο ΠΑΟΚ επικράτησε του Μίλωνα με 1-3 σετ στη Νέα Σμύρνη, «σφραγίζοντας» την πρόκρισή του στους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος. Η ανάλυση των επίσημων δημοσιοποιημένων στατιστικών αποτύπωσε πως ο Δικέφαλος δεν βασίστηκε απλώς στην επιθετική του ικανότητα, εντούτοις, οικοδόμησε τη νίκη του μέσα από την απόλυτη κυριαρχία στον άξονα σερβίς-υποδοχής και την εντυπωσιακή αποτελεσματικότητά του στις φάσεις μετάβασης (transition game), εκθέτοντας παράλληλα την ανορθολογική διαχείριση ρίσκου των γηπεδούχων.
Το θεμέλιο της ασπρόμαυρης επικράτησης εντοπίζεται στην εντυπωσιακή διαφοροποίηση της απόδοσης των δύο ομάδων από τη γραμμή των εννέα μέτρων και την επακόλουθη λειτουργία της υποδοχής. Ο Μίλωνας, στην προσπάθειά του να διασπάσει την οργάνωση του ΠΑΟΚ, υιοθέτησε μια στρατηγική υπερβολικού ρίσκου στο σερβίς, η οποία εξελίχθηκε σε στατιστική «αυτοκτονία». Οι γηπεδούχοι κατέγραψαν τον καταστροφικό αριθμό των 26 χαμένων σερβίς σε 92 συνολικά εκτελέσεις, προσφέροντας ουσιαστικά περισσότερο από ένα ολόκληρο σετ στον αντίπαλο μέσω αβίαστων λαθών, ενώ απέσπασαν μόλις 7 άσους. Στον αντίποδα, ο ΠΑΟΚ άσκησε στοχευμένη και ποιοτική πίεση, καταγράφοντας 12 άσους με μόλις 18 σφάλματα σε 103 εκτελέσεις. Αυτή η πίεση αποτυπώθηκε άμεσα στην υποδοχή της ομάδας της Νέας Σμύρνης, η οποία περιορίστηκε στο 44% των θετικών ενεργειών και στο χαμηλό 27% των άριστων. Αντιθέτως, η πίσω ζώνη του ΠΑΟΚ λειτούργησε με υποδειγματική σταθερότητα, αγγίζοντας το 50% στη θετική υποδοχή και το 38% στην άριστη, εξασφαλίζοντας τις προϋποθέσεις για απρόσκοπτη επιθετική ανάπτυξη.
Περνώντας στην επιθετική παραγωγικότητα, η στατιστική ανάγνωση αποκαλύπτει μια ενδιαφέρουσα παραδοξότητα που υπογραμμίζει τη σημασία του Break Point (πόντοι που κερδίζονται όταν η ομάδα σερβίρει). Ο Μίλωνας ολοκλήρωσε την αναμέτρηση με υψηλότερο ποσοστό επιθετικής αποτελεσματικότητας, φτάνοντας το 55% με 52 τελειωμένες επιθέσεις έναντι 52% και 44 επιθέσεων του ΠΑΟΚ. Ωστόσο, η υπεροχή αυτή ήταν απολύτως «στείρα» δεδομένου προήλθε αποκλειστικά από την αλλαγή (side-out). Η πραγματική διαφορά δυναμικότητας καταγράφηκε στην ικανότητα παραγωγής Break Points, όπου ο ΠΑΟΚ κυριάρχησε απόλυτα με 31 πόντους έναντι μόλις 18 των γηπεδούχων. Η ομάδα του Βαλάντη Μαμάη εκμεταλλεύτηκε άριστα τις κόντρα μπάλες (transition), τιμωρώντας κάθε ατέλεια στην επιθετική ανάπτυξη του Μίλωνα, ο οποίος αδυνατούσε να «χτίσει» σερί πόντων εξαιτίας της διαρκούς απώλειας του σερβίς.
Η συνολική εικόνα της τακτικής επιβολής του ΠΑΟΚ αποκρυσταλλώνεται στον δείκτη χρησιμότητας (Won-Lost index), ο οποίος αποτελεί τον πλέον αδιάψευστο μάρτυρα της ποιοτικής διαφοράς στο τάραφλεξ. Ο Δικέφαλος ολοκλήρωσε το παιχνίδι με το εντυπωσιακό +28 στο W-L, διπλασιάζοντας πρακτικά την επίδοση του Μίλωνα που περιορίστηκε στο +14. Η διαφορά αυτή ενισχύθηκε περαιτέρω από την αποτελεσματικότερη ανασταλτική λειτουργία στο φιλέ, με τον ΠΑΟΚ να κερδίζει τη μάχη των μπλοκ με 9 πόντους έναντι 7. Εν κατακλείδι, το τελικό 1-3 δεν γράφτηκε από τη δύναμη των καρφιών, αλλά από την απόλυτη ορθολογικότητα, τον περιορισμό των αβίαστων λαθών και την αριστοτεχνική διαχείριση της πίεσης στοιχεία που απέδειξαν πως ο ΠΑΟΚ διέθετε το απαιτούμενο «μέταλλο» για να κατακτήσει το εισιτήριο του τελικού.
