Η αναμονή τελείωσε, ο ΠΑΟΚ πέφτει απευθείας στα βαθιά χωρίς κανένα περιθώριο λάθους. Η Ντινάμο Κιέβου δεν αποτελεί το φόβητρο του παρελθόντος, είναι μία ομάδα που ζει, προπονείται, παίζει μέσα σε ένα καθεστώς εμπόλεμης κατάστασης με ό,τι συνεπάγεται αυτό.
Μία ομάδα που έχει χάσει την λάμψη, τη δυναμική, την ποιότητα των παλιών χρόνων, μα η οποία έχει ένα πλεονέκτημα που αυτή την περίοδο μετράει πολύ: δύο απαιτητικά επίσημα παιχνίδια στα πόδια της.
Αν οι δύο αναμετρήσεις με τους Ουκρανούς διεξάγονταν το φθινόπωρο, μέσα μου δεν θα είχα αμφιβολία. Τα καλοκαίρια, όμως, οι ποιοτικές διαφορές αμβλύνονται, τα χάσματα γεφυρώνονται, οι βεβαιότητες παύουν να ισχύουν.
Ο ΠΑΟΚ δεν πρέπει να αφήσει τίποτα για την επόμενη ημέρα. Αν μπορεί να κλειδώσει την πρόκριση στην Πολωνία, οφείλει να το κάνει. Αν μπορεί να βάλει βάσεις πρόκρισης, έχει την υποχρεώσει να τις θεμελιώσει.
Τέτοια παιχνίδια κρίνονται πρώτιστα στην σωστή πνευματική προσέγγιση, την συνοχή, την αμυντική συνέπεια, την σοβαρότητα και μετά στην ποιότητα.
Ο ΠΑΟΚ οφείλει να μπει στο πρώτο επίσημο παιχνίδι της σεζόν σαν να κρέμεται η ύπαρξη του από αυτό. Οτιδήποτε άλλο, μπορεί να φέρει δυσάρεστες εκπλήξεις και καταστάσεις πιθανώς μη αναστρέψιμες…
