Ο «Ντέλιας» δεν ήταν απλώς ένας ποδοσφαιριστής. Ήταν ο Μικρός Πρίγκιπας του πλανήτη ΠΑΟΚ, όπως ο ήρωας του Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερύ.
Η αποχώρηση του βάζει τέλος σε μία εποχή ρομαντισμού και προσγειώνει σε μία εποχή σκληρού ρεαλισμού, υλισμού και επαναπροσδιορισμού. Σε μία εποχή απότομης προσγείωσης, γεμάτη κλυδωνισμούς, σε ένα μεταίχμιο που θα καθορίσει όχι μόνο την φετινή, αλλά και τις επόμενες χρονιές.
Τώρα πια δεν έχει σημασία τι έγινε, αν έπρεπε να πωληθεί ή να μείνει ανέγγιχτος, αν ήθελε και ο ίδιος ή αν συναίνεσε, αν τα λεφτά ήταν λίγα ή πολλά, αν η επικοινωνιακή διαχείριση και ο τρόπος ήταν σωστός, άγαρμπος ή απότομος. Σημασία έχει το τώρα και το αύριο. Ο Δικέφαλος βιώνει μία τεράστια ποιοτική διολίσθηση, ο «Ντέλιας» είναι αναντικατάστατος εντός κι εκτός γηπέδων -ούτε ένας δεν βγήκε να πει το αντίθετο.
Ο Δικέφαλος οφείλει να προστατεύσει την ομάδα, το brand, την επένδυση, αυτό που με τόσο κόπο έχει χτίσει εδώ και τόσα χρόνια.
Από τις κινήσεις που θα γίνουν μέχρι το τέλος της μεταγραφικής περιόδου θα φανεί αν υπάρχει ο κίνδυνος να γυρίσουμε καμιά δεκαετία πίσω, αν θα μείνουμε στα ίδια (που εδώ που τα λέμε δεν ήταν και τόσο άσχημα, όσο νόμιζαν κάποιοι) ή αν τεθούν οι βάσεις για κάτι νέο με προοπτική, ώστε το new era να σηματοδοτεί κάτι ακόμα μεγαλύτερο.
