Ο δικός μας ΠΑΟΚ ή κερδίζει ή μαθαίνει. Ο δικός μας ΠΑΟΚ παίρνει τίτλους. Λίγους για 100 χρόνια, αλλά τίτλους που κατακτήθηκαν με πόνο και ιδρώτα απέναντι σε θεούς και δαίμονες
Ο Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Ομιλος Κωνσταντινουπολιτών στα 100 χρόνια διαδρομής του έχει καταφέρει να ενώσει κάτω από τις ματωμένες φτερούγες του διαφορετικά όνειρα κι ελπίδες, αντικρουόμενες αντιλήψεις, κοινωνικές τάξεις… Και το έκανε με τον πλέον εμφατικό τρόπο.
Ο δικός μας ΠΑΟΚ κάποιες στιγμές έχασε χρόνο, πνιγμένος στον κακό του εαυτό. Σώθηκε και ξεπέρασε τον μόνο αντίπαλο που μπορεί να τον κερδίσει: την εσωστρέφεια.
Ο δικός μας ΠΑΟΚ κατακτά τίτλους. Συνολικά 80. Λίγους για 100 χρόνια, αλλά τίτλους που κατακτήθηκαν με πόνο και ιδρώτα. Και μαζί με αυτούς, έχει χιλιάδες μικρές νίκες. Αυτές που τον έφεραν από ένα καταφύγιο προσφυγικής νοσταλγίας σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Σε μια προσπάθεια να περιγράψει αυτή τη διαδρομή, ο καθηγητής στο τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και αθεράπευτα ΠΑΟΚτσής, Νίκος Μαραντζίδης, είχε γράψει: «Και ο ΠΑΟΚ να μην υπήρχε, εγώ πάλι ΠΑΟΚ θα ήμουν». Κι αυτό αρκεί.
ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΣΤΓΜΕΣ
Όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ. 30 Μαρτίου 1926. Στα γραφεία της Ένωσης Κωνσταντινουπολιτών. Εκεί μπαίνουν τα θεμέλια. Ακολουθεί η επικύρωση από το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης στις 20 Απριλίου. Λίγους μήνες μετά, τον Δεκέμβριο, έρχεται και το πρώτο παιχνίδι. Μια νίκη 3-1, σαν να ήθελε από τότε να δείξει ότι αυτή η ιστορία θα έχει διάρκεια.
Το Σιντριβάνι γίνεται το πρώτο «σπίτι». Το 1932 ανοίγει τις πύλες του και ο ΠΑΟΚ αποκτά χώρο, γήπεδο, παρουσία. Το 1931 μπαίνει και ο Δικέφαλος στο καταστατικό. Το σύμβολο που θα τον ακολουθεί παντού.
Περνούν τα χρόνια, έρχεται το 1959 και ο πρώτος τίτλος, από το μπάσκετ. Την ίδια χρονιά ανοίγει και η Τούμπα. Ο «ασπρόμαυρος» ναός. Εκεί που γράφτηκαν όλα.
Το 1963 εμφανίζεται ο Γιώργος Κούδας. Δεν είναι απλώς ένας ποδοσφαιριστής. Είναι σημείο καμπής. Είναι αυτός που δίνει άλλη διάσταση σε ό,τι έρχεται.
Το πρώτο κύπελλο το 1972. Το δεύτερο το 1974, μέσα από μια μάχη που έμεινε στην ιστορία. Και το 1976, το πρώτο πρωτάθλημα. Η κορυφή. Η επιβεβαίωση.
ΤΙΤΛΟΙ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΕΣ
Το Highbury το 1997. Ο Βρύζας. Η πρόκριση. Ακολουθούν τα Τέμπη το 1999. Πόνος. Μνήμη. Έξι παιδιά που δεν ξεχάστηκαν ποτέ. Το ίδιο και τα επτά της Ρουμανίας.
Το 2001. Η μάγκικη κούπα απέναντι στον Ολυμπιακό. Το 2003. Το κύπελλο στο σπίτι του. Το 2010, στην Πόλη, ο ΠΑΟΚ γράφει ιστορία απέναντι στη Φενέρμπαχτσε.
Και το 2012 ξεκινά μια νέα εποχή. Ο Ιβάν Σαββίδης μπαίνει και αλλάζει τα δεδομένα. Το 2015 τελειώνουν τα χρέη. Το 2017 έρχεται το πρώτο κύπελλο της νέας εποχής. Το 2018 η απάντηση σε όσα προηγήθηκαν. Και το 2019 το αήττητο πρωτάθλημα. Το πρώτο νταμπλ. Η επιβεβαίωση.
Το 2021 ένα γκολ του Κρμέντσικ γράφει άλλη μια ιστορία. Το 2024 το ονειρεμένο πρωτάθλημα, που «σφραγίστηκε» στην έδρα του Αρη. Και κάπου εκεί, στο σήμερα, υπάρχει το επόμενο μεγάλο όνειρο. Το νέο γήπεδο.
Ο ΠΑΟΚ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΠΑΛΑ
Ο ΠΑΟΚ δεν έμεινε ποτέ σε ένα άθλημα. Έγινε σύλλογος. Το μπάσκετ έφερε την Ευρώπη στη Θεσσαλονίκη το 1991. Η Γενεύη έγινε σημείο αναφοράς. Η ομάδα του ’92 κατέκτησε το πρωτάθλημα και έδειξε ότι δεν ήταν μια στιγμή.
Τα «ξυρισμένα κεφάλια» του 1984 είχαν ήδη γράψει ιστορία. Οι κούπες του ’95 και του ’99 επιβεβαίωσαν τη συνέχεια. Το Κόρατς ήρθε να συμπληρώσει το παζλ.
Ο Μπάνε Πρέλεβιτς έγινε σύμβολο. Όχι μόνο για όσα έκανε στο παρκέ, αλλά για όσα εξέφρασε. Το 2000 άνοιξε το «Παλατάκι». Ένα ακόμα σπίτι.
Την ίδια ώρα, το βόλεϊ έστηνε τη δική του κυριαρχία. Τρία πρωταθλήματα, πέντε κύπελλα. Το χάντμπολ έφερνε τίτλους σε άνδρες και γυναίκες. Ο ΠΑΟΚ γέμιζε τρόπαια. Τα κορίτσια του χάντμπολ φέτος έκαναν την αρχή με την πρώτη κούπα των 100 χρόνων. Επεται και συνέχεια…
