Αν καθίσει κανείς και υπολογίσει πόσες μεταγραφές παικτών έχουν γίνει στον ΠΑΟΚ στις θερινές περιόδους επί εποχής Σαββίδη, θα διαπιστώσει ότι ο συνολικός αριθμός τους είναι… τριψήφιος.
Από το 2013, που ήταν και το πρώτο ολόκληρο καλοκαίρι του Σαββίδη στο τιμόνι του Δικεφάλου μέχρι και την περσινή μεταγραφική περίοδο τα αποκτήματα του ΠΑΟΚ φθάνουν τα 110, κάτι που σημαίνει ότι κάθε καλοκαίρι γίνονται-κατά μέσο όρο-τουλάχιστον οχτώ μεταγραφές. Ο αριθμός φαίνεται-και είναι- μεγάλος, αφού δείχνει ότι κάθε καλοκαίρι η σύνθεση του ρόστερ του ΠΑΟΚ αλλάξει κατά το ένα τρίτο. Κι όταν πολλές από αυτές τις μεταγραφές γίνονται προς το τέλος της περιόδου (μετά το Δεκαπενταύγουστο), τότε παρατηρείται το φαινόμενο η ομάδα, που αρχίζει στα προκριματικά κάποιας ευρωπαϊκής διοργάνωσης να μην έχει και πολλά κοινά στοιχεία με εκείνη, που σχεδόν δύο μήνες μετά μπαίνει-καλώς εχόντων των πραγμάτων-σε κάποια League Phase.
Από τη μία, λοιπόν, είναι το πλήθος των μεταγραφικών κινήσεων και από την άλλη ο χρόνος υλοποίησης των περισσότερων από αυτών τα δύο στοιχεία, που κατά κανόνα χαρακτηρίζουν την «πολιτική» του ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια. Κι όταν οι περισσότερες από τις μεταγραφές «βγαίνουν», έχει καλώς. Το πρόβλημα αρχίζει από τη στιγμή, που κάποιες κινήσεις αποδεικνύονται λανθασμένες και οι νεοαποκτηθέντες εξελίσσονται στη διάρκεια της σεζόν σε παίκτες-«βαρίδια» για τη συνολική προσπάθεια, που καταβάλλει η ομάδα.
Στατιστικά, πάντως, είναι πολύ σπάνιο για την οποιαδήποτε ομάδα να έχει 100% επιτυχία στις μεταγραφές της. Το σίγουρο είναι ότι μεγάλο βάρος πέφτει πλέον στους Μάτος και Βιεϊρίνια, που ως αθλητικός και τεχνικός διευθυντής αντίστοιχα καλούνται να αποδειχθούν το ίδιο εύστοχοι όσο ήταν και ως ποδοσφαιριστές.
