Μπήκαμε στα εκατό χρόνια ΠΑΟΚ και η αλήθεια είναι πως πρέπει να τα βάλουμε λίγο κάτω και να δούμε το πως η ομάδα μπορεί να κάνει το επόμενο βήμα.
Δύο είναι οι άξονες που οφείλει να κινηθεί. Η πρώτη έχει να κάνει με το κομμάτι των υποδομών, εκεί που δεν υπάρχει λεπτό για χάσιμο και η δεύτερη είναι αυτή της νοοτροπίας.
Συμβαίνουν πολλά, μικρά συνήθως, αλλά είναι ένα δείγμα κακό. Δείγμα που θα πρέπει να μπει στη κουβέντα. Ο ΠΑΟΚ οφείλει να κινηθεί στρατηγικά, οφείλει να κινηθεί έξυπνα, οφείλει να κινηθεί με τρόπο τέτοιο που να συσπειρώνει και να μεγαλώνει. Ο ΠΑΟΚ οφείλει να αγκαλιάζει τους ανθρώπους του, να δίνει την αίσθηση πως προστατεύει, πως είναι οικογένεια. Όχι να τους πετάει σαν σκουπίδια στη πρώτη ευκαιρία.
Ο ΠΑΟΚ οφείλει να έχει κοινή στρατηγική, κοινό στόχο. Όχι αυτός να αλλάζει ανάλογα με το πρόσωπο που παίρνει τις αποφάσεις. Εδώ δεν βρισκόμαστε για να κάνει κάποιος ό,τι τον βολεύει αλλά για να δουλεύουμε όλοι, ο καθένας από το πόστο του, για το μεγαλείο του συλλόγου.
Η ικανοποίηση θα έρθει μόνο μέσα από τις επιτυχίες. Από πουθενά αλλού. Αυτό θα πρέπει να γίνει σαφές και είναι ένα μήνυμα που πρώτος απ΄ όλους οφείλει να το περάσει ο Ιβάν Σαββίδης στο ποδόσφαιρο και ο Τέλης Μυστακίδης στο μπάσκετ.
Στα 100 χρόνια δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικά. Και στα 99 και στα 101, ο άνθρωπος που είναι στον ΠΑΟΚ ή στον περίγυρό του, οφείλει να δουλεύει για το γενικό καλό. Το εγώ οφείλει να περιορίζεται σε βαθμό τέτοιο ώστε να μην ενοχλεί. Αντιλαμβάνομαι πως πάντα θα υπάρχει, δεν αντιλαμβάνομαι το γιατί πρέπει να δημιουργεί θέμα.
Δεν τα γράφω τυχαία όλα αυτά. Όχι επειδή κάτι συνέβη τώρα, αλλά επειδή με έχει κουράσει ανά τακτά χρονικά διαστήματα η ενασχόλησή μου με γελοιότητες και με μη δημιουργικά θέματα. Αντί να ασχολούμαι με το πως θα αναπτυχθώ, να πρέπει να κρατάω ισορροπίες που ουδείς σέβεται.
Το μεγαλείο του ΠΑΟΚ χρειάζεται θυσίες. Παίζουμε μπάλα σε ένα περιβάλλον εχθρικό, με κακομαθημένα κατεστημένα, με ανθρώπους που θέλουν το κακό μας, με καταστάσεις που χρειάζονται αντανακλαστικά.
Δεν υπάρχει η πολυτέλεια ατομικής ατζέντας, μικροπολιτικής, δεν μπορεί να δημιουργηθεί ευνοϊκό περιβάλλον για κανέναν που δεν είναι ταγμένος στον στόχο.
Στα 100 μας χρόνια, θα πρέπει να βάλουμε ξεκάθαρο στόχο να σπάσουμε αυγά για να κάνουμε την ομελέτα. Με συμβιβασμούς, δουλειά δεν θα γίνει.
