Στο ποδόσφαιρο συμβαίνει πολύ συχνά. Πας να φτιάξεις κάτι και χαλάς κάτι άλλο.
Ο ΠΑΟΚ με την είσοδο των νέων παικτών στην εξίσωση (Ντιέγκο Κόστα, Γιάκιτς, Ούγκρεσιτς, Εντιαγέ) έβαλε στην ενδεκάδα του μούσκουλα, φυσικά προσόντα, σκληράδα, ύψος, μεγάλα κορμιά, έδεσε το ανασταλτικό του κομμάτι που έμοιαζε εξαιρετικά ευάλωτο και κάπως… soft.
Συνάμα, όμως, αυτό προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις. Στα δύο τελευταία παιχνίδια που ο ΠΑΟΚ κράτησε το μηδέν πίσω είχε μεγάλα προβλήματα να χτίσει επιθέσεις από πίσω.
Ακόμα πιο μεγάλο να κυκλοφορήσει σωστά τη μπάλα. Και μία εμφανή αδυναμία να βγάλει συνδυαστικές φάσεις στο επιθετικό τρανζίσιον, παρότι είχε πολλά μέτρα με κενό χώρο μπροστά του.
Ο ΠΑΟΚ επέλεξε να δώσει μέτρα στον αντίπαλο, να παίξει συνειδητά πίσω από την μπάλα, να κλειστεί πίσω, ξέροντας πια ότι έχει τα κορμιά να μην επιτρέπει καθαρές φάσεις στον αντίπαλο.
Σιγά – σιγά όμως πρέπει να το βρει και στο δημιουργικό κομμάτι. Να βρει αυτοματισμούς, χημεία, ρόλους, συμπληρωματικά δίδυμα, να δουλέψει πάνω στις αδυναμίες του και σιγά – σιγά να γίνει και πιο όμορφος στο μάτι.
Το υλικό του λέει ότι μπορεί να το κάνει. Αρκεί να συνεχίζει να βρίσκει αποτελέσματα, έστω και κυνικά, με επαγγελματικό τρόπο που πάντα αγοράζουν χρόνο και βοηθούν κάθε ομάδα να δουλέψει και να εξελιχθεί με ηρεμία, δίχως ασφυκτική πίεση.
