Το ποδόσφαιρο ήταν, είναι και θα είναι ένα ομαδικό άθλημα. Μία κακή ομάδα, μπορεί να βαλτώσει ακόμα και τον καλύτερο παίκτη. Μία καλή ομάδα, μπορεί να ανεβάσει, να κάνει χρήσιμο σχεδόν οποιονδήποτε.
Ακόμα και μία σταγόνα λαδάκι μπορεί να κάνει μία καλοκουρδισμένη μηχανή, να ρολάρει ακόμα καλύτερα. Σε μία σκουριασμένη, με φαγωμένα γρανάζια και ξεχειλωμένα ελατήρια, ό,τι ανταλλακτικό και να βάλεις, μπορεί να στο πετάξει έξω.
Ο Αλεξάντερ Γερεμέγεφ σίγουρα δεν ήταν ο ονειρεμένος επιθετικός για τον ΠΑΟΚ. Για διάφορους λόγους ήταν ιεραρχικά ο τρίτο / τέταρτος σέντερ-φορ του Παναθηναϊκού.
Στο ντεμπούτο του με τα ασπρόμαυρα, με ελάχιστες προπονήσεις στα πόδια του και αρκετή σκουριά από την απραξία, έδειχνε κάτι παραπάνω από κανονικός.
Ο Σουηδός μπήκε αμέσως στο πνεύμα του παιχνιδιού, ήταν σαν πύργος στην περιοχή. Έσπασε σωστά μπάλες, έπαιξε γρήγορα και έξυπνα με την μία, πιστώθηκε με την πρώτη του ασίστ, πρέσαρε σωστά, έκανε τίμια και αποδοτικά όλες τις μικρές δουλειές που θέλει ο Λουτσέσκου από τον σέντερ-φορ του.
Δεν είναι τυχαίο που στον ΠΑΟΚ, όποιος μπαίνει, παίζει. Έτσι έγινε φέτος με τον Τσιφτσή, τον Μοναστηρλή, τον Μύθου, τον Χατσίδη στο Βόλφσμπεργκερ.
Ρίξε σε μία καλοδουλεμένη ομάδα τον οποιονδήποτε έχει θέληση και εκείνη αμέσως θα τον κάνει σημαντικό, πολύτιμο, ξεχωριστό. Διότι πίσω από αυτό που βλέπουμε όλοι στον ΠΑΟΚ, κρύβεται ατελείωτη δουλειά, σε βάθος, ποιότητα, λεπτομέρεια, τεχνογνωσία…
