Φτάσαμε λοιπόν και πάλι εκεί. Στην χειρότερη εποχή του (κάθε) χρόνου, όπως πολύ εύστοχα την βάφτισε ο Λουτσέσκου. Το καλοκαίρι.
Στην εποχή που οι εξελίξεις και οι αποφάσεις είναι αργές.
Στην εποχή που κανείς δεν είναι σίγουρος 100% για την κατεύθυνση της επόμενης σεζόν.
Στην εποχή των κωδικοποιημένων έμμεσων μηνυμάτων και των αμένσιοτων προς πάσα κατεύθυνση.
Στην εποχή της διαδικτυακής φαγωμάρας, των καφενειακών διαρροών και του ράδιο αρβύλα.
Στην εποχή που όπως στην διαχρονική διαφήμιση από πασίγνωστο ουίσκι, παίζουμε με τις τάπες των βαρελιών μέχρι το ουίσκι να ωριμάσει.
Δύο εβδομάδες μετά το τέλος μιας χρονιάς που ολοκληρώθηκε με οδυνηρό τρόπο το μόνο που υπάρχει είναι… ζυμώσεις και όχι αποφάσεις. Αρκετή σιωπή και κλειστά χαρτιά.
Κι αυτό από μόνο του προκαλεί αμηχανία, αφού μόλις σε 19 ημέρες είναι προγραμματισμένη η πρώτη προπόνηση για την νέα σεζόν.
Ο ΠΑΟΚ με θεσμικό τρόπο προανήγγειλε διαρθρωτικές, στελεχιακές αλλαγές / προσθήκες στο οργανόγραμμα του με το τέλος της χρονιάς, νέα φιλοσοφία και έναν νέο τρόπο πιο ορθολογικής ποδοσφαιρικής και εταιρικής λειτουργίας.
Αυτές δεν έχουν έρθει ακόμα.
Κι αυτό είναι από μόνο του προβληματικό, αφού ο Δικέφαλος με την απώλεια των αγωνιστικών του στόχων, ναρκοθέτησε και την επόμενη σεζόν.
Δίχως εγγυημένα έσοδα από την είσοδο σε League phase, ο ΠΑΟΚ καλείται να πορευτεί έχοντας plan a και plan b στον σχεδιασμό του.
Κι όταν έχεις βάλει σε κίνδυνο τους διαθέσιμους πόρους, τότε το μόνο που μπορεί να ισοσκελίσει αυτή την συνθήκη είναι η ταχύτητα, η οργάνωση, η ετοιμότητα, τα αντανακλαστικά. Να είσαι πιο γρήγορος από τους άλλους. Να προλάβεις.
Ο ΠΑΟΚ βρίσκεται αυτή τη στιγμή μεταξύ σφύρας και άκμονος, διέπεται από καλοκαιρινή ραστώνη -δεν θα έπρεπε.
Οι χαμένοι στόχοι και το κλείσιμο της περσινής χρονιάς θα έπρεπε να ενεργοποιήσουν μηχανισμούς, όποιοι κι αν ήταν αυτοί.
Διότι κάθε μέρα που περνάει χωρίς να προκύπτει κάποια νέα εξέλιξη δυσκολεύει όλο και περισσότερο το μονοπάτι της επόμενης σεζόν.
