Κανείς δεν ξεχνάει τον Ποικιλίδη

Μοιραστείτε αυτήν την ανάρτηση:

H Παρασκευή 23η Μαΐου 2014 είναι μία από τις ημερομηνίες στην ιστορία του ΠΑΟΚ, που οι άνθρωποι του θα ήθελαν να μην είχε υπάρξει ποτέ, αφού εκείνη τη μέρα έφυγε από τη ζωή ο Παναγιώτης Ποικιλίδης.

Σπουδαίος αθλητής της πάλης και ένθερμος φίλος του ΠΑΟΚ, πρόσφερε πολύτιμες υπηρεσίες στο Δικέφαλο και ως παράγοντας για σχεδόν επτά χρόνια, αφήνοντας την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις 49 χρόνων.

Το καλοκαίρι του 2007 ήταν από τους πρώτους, που αποδέχθηκε την πρόσκληση του Θόδωρου Ζαγοράκη να συμμετάσχει στη διοίκηση της ΠΑΕ, η προσπάθεια της οποίας θα ήταν να κρατήσουν όρθιο τον ΠΑΟΚ εν μέσω τεράστιων οικονομικών προβλημάτων. Στις 18 Ιουνίου 2007 καταρτίστηκε το διοικητικό σχήμα με τη συμμετοχή και των Γιάννη Παπαδόπουλου, Ανδρέα Μανδρίνου και Ηλία Βιολίδη. Ο Ποικιλίδης είχε επιφορτιστεί κυρίως με το κομμάτι των σχέσεων της ΠΑΕ με τους οργανωμένους οπαδούς.

Δύο ημέρες πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, είχε υποβληθεί σε επέμβαση ανοιχτής καρδιάς. Και, παρόλο που αρχικά έδειχνε να ανταποκρίνεται θετικά, στη συνέχεια η κατάσταση του παρουσίασε επιπλοκές, σε σημείο να υποστεί εγκεφαλική αιμορραγία και να καταλήξει.

«Ρίτσα, τα παιδιά και μάτια σου, εγώ φεύγω» ήταν τα τελευταία του λόγια προς την αγαπημένη του σύζυγο. Ο θάνατος του βύθισε σε βαρύ πένθος, όχι μόνο την οικογένεια του (άφησε πίσω τις δύο κόρες του, την Αναστασία και την Πηνελόπη και τον γιο Αλέξανδρο), αλλά και ολόκληρη την ασπρόμαυρη οικογένεια.

Να σημειωθεί ότι το όνομα του Ποικιλίδη φέρει ο Αθλητικός Παλαιστικός Σύλλογος Κολχικού, που ιδρύθηκε πριν σχεδόν πέντε χρόνια, με πρωτοβουλία του Δημήτρη Τσεκερίδη, φίλου και συναθλητή του Παναγιώτη Ποικιλίδη στον ΒΑΟ και στην εθνική ομάδα πάλης από το 1983 έως το 1993, και νυν προπονητή. Στο γυμναστήριο του Κολχικού (τόπος καταγωγής της μητέρας του Ποικιλίδη), το οποίο επίσης φέρει το όνομα του Παναγιώτη, προπονούνται νεαροί παλαιστές από το Λαγκαδά, το Κολχικό και τα γύρω χωριά.

O Ποικιλίδης ασχολήθηκε με τα κοινά στο δήμο Καλαμαριάς (αντιδήμαρχος το 1999 και το 2005), όντας κι ο εκπρόσωπος του δήμου στο διοικητικό συμβούλιο του Απόλλωνα επί Αγγελόπουλου. Το 2000 επανίδρυσε το τμήμα πάλης του ΠΑΟΚ, ενώ μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 κατέβηκε επικεφαλής παράταξης στις εκλογές της ομοσπονδίας πάλης, χωρίς ωστόσο το τελικό αποτέλεσμα να δικαιώσει τις προσδοκίες του.

«ΥΠΗΡΞΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΠΟΥ ΕΝΩΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ»

«Ακούς Παναγιώτη; Ο «δικός μας» Βιεϊρίνια το πήρε και το αφιέρωσε σε εσένα και στα αετόπουλα εκεί ψηλά!» έγραφε πέρσι ο Ανδρέας Μανδρίνος για τον Ποικιλίδη, την ημέρα που ο ΠΑΟΚ κατακτούσε και τυπικά το πρωτάθλημα.

«Τον θυμάμαι να είμαστε μαζί συνοδεύοντας τις αποστολές της ομάδας, να είμαστε μαζί στις καλοκαιρινές προετοιμασίες, στις καθημερινές προπονήσεις, περνούσαμε πολλές ημέρες και πολλές ώρες παρέα. Αυτές είναι οι πρώτες εικόνες, που έρχονται στο μυαλό μου, όταν σκέφτομαι τον Παναγιώτη» τονίζει στη FORZA ο Μανδρίνος, και προσθέτει: «Και να σκεφτείτε ότι γνωριστήκαμε τότε που μας φώναξε ο Θόδωρος Ζαγοράκης για τη συγκρότηση της διοίκησης της ΠΑΕ, τέτοιες ημέρες πριν δεκατρία χρόνια. Αλλά από εκείνη τη στιγμή είμασταν συνέχεια μαζί, είχαμε και κοινό γραφείο στην ΠΑΕ. Ηταν τότε που εξελίσσονταν η προσπάθεια επιβίωσης της ΠΑΕ ως εταιρίας και μόνο μετά από έξι μήνες, για να μην πω μετά τη συμπλήρωση ενός χρόνου, όταν καταλάβαμε ότι μπορούμε να πατήσουμε καλά στα πόδια μας, είχαμε τη δυνατότητα να βάλουμε τις ρίζες για κάτι καινούριο. Η παρουσία του Παναγιώτη στον ΠΑΟΚ ήταν πολύ έντονη. Δεν έχει σημασία ποιος ήταν ακριβώς ο ρόλος του στην ομάδα, αν ήταν ο αρχηγός στις αποστολές ή ο συνδετικός κρίκος της διοίκησης με τους συνδέσμους. Το βασικότερο απ’ όλα ήταν ότι ο Παναγιώτης Ποικιλίδης, μέσα στον ΠΑΟΚ, ένωνε. Δεν ήταν ποτέ ο άνθρωπος που, μέσα στον ΠΑΟΚ, θα δίχαζε. Κοίταζε να κλείσει θέματα, κοίταζε να υπάρχει μετριοπάθεια, γενικά ήταν ένας άνθρωπος, που είχε αφιερώσει τη ζωή του στον ΠΑΟΚ, τουλάχιστον στο διάστημα που εγώ τον έζησα από κοντά. Η ζωή του ήταν προσαρμοσμένη στην ομάδα, ακόμη και ο επαγγελματικός του χρόνος περιορίζονταν πολύ εξαιτίας της ενασχόλησης του με τον ΠΑΟΚ. Στον οποίο, φυσικά, προσέφερε ανιδιοτελώς. Και πέρσι, όταν κατακτούσαμε το πρωτάθλημα, είχα τον Παναγιώτη στο μυαλό μου. Ο πρώτος τίτλος θα έπρεπε να ήταν αφιερωμένος σ’ αυτόν. Και μόνο η προσφορά του στο να διατηρηθεί «ζωντανός» ο σύλλογος και να τραβήξει στη συνέχεια μια νέα πορεία, πέρα από το συναισθηματικό δέσιμο μαζί του, ήταν αρκετά για να τον φέρουν στη σκέψη μου. Σε κάθε περίπτωση, ο Παναγιώτης έχει συνδέσει άρρηκτα το όνομα του με τον ΠΑΟΚ».

 

Πείτε μας πώς σας φάνηκε το άρθρο
0Like0Love0Haha0Wow0Sad0Angry

0 Comments

Αφήστε ένα σχόλιο