Ο Μίρτσεα Λουτσέσκου υπήρξε μία προσωπικότητα μεγαλύτερη κι από το ίδιο το ποδόσφαιρο. Ο παγκόσμιος αντίκτυπος, που είχε η είδηση του θανάτου του, μαρτυρά το μέγεθος, την ευρύτητα του πνεύματος και της προσωπικότητας του.
Ήταν ΠΑΟΚ κι ας μην κάθισε ποτέ στον πάγκο του. Κάθεται αντ’ αυτού η… κόπια του, αυτός που επηρεάστηκε όσο κανείς από τον τρόπο σκέψης και την πρακτική του.
Μία από τις τελευταίες επιθυμίες του ήταν ένα εισιτήριο για να παρακολουθήσει από κοντά τον τελικό κυπέλλου του Δικέφαλου με τον ΟΦΗ, ήθελε να δει και πάλι τον γιο του να σηκώνει ένα τρόπαιο, καμάρωνε πολύ για αυτόν.
Καμάρωνε γιατί όλη η ποδοσφαιρική διαδρομή του Ραζβάν Λουτσέσκου είναι μία ευθεία διαδρομή, χωρίς παρεκκλίσεις και παρακάμψεις.
Κι αν κάτι χαρακτήριζε πατήρ και (χαρακτηρίζει) υιό είναι το πείσμα, ο ποδοσφαιρικός εγωισμός. Η βεβαιότητα ότι τίποτα δεν τελείωσε, αν δεν τελειώσει.
Εκείνο το 2-2 στην Νέα Φιλαδέλφεια στα πλέι-οφ του 2023, με την επιστροφή από το 2-0 και το γκολ του Οζντόεφ στο τέλος ήταν το μυστικό του τίτλου.
Εκείνο το 2-3 στην Νέα Φιλαδέλφεια στα πλέι-οφ του 2024, με την επιστροφή από το 2-0 ήταν αυτό που έφερε τον ΠΑΟΚ πάνω από την Ένωση και τον έσωσε από τον δαίδαλο του Conference League.
Ένα τέτοιο απαιτείται και την Κυριακή του Θωμά.
