Μέλος της επιτροπής επετείου των 100 χρόνων του ΠΑΟΚ, ο Ηλίας Βιολίδης, που διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος του ΑΣ ΠΑΟΚ, όπως και αντιπρόεδρος της ΠΑΕ στη διοίκηση Ζαγοράκη, τονίζει ότι «ο ΠΑΟΚ είναι πολύ-πολύ μεγαλύτερος από όσο φανταζόμαστε στο μυαλό μας».
«Είναι κάτι, το οποίο είναι ιδιαίτερα τιμητικό για εμένα» απαντά αρχικά στην ερώτηση για το τι σημαίνει για εκείνον η συμμετοχή του στην επιτροπή επετείου των 100 χρόνων του ΠΑΟΚ.
Και συνεχίζει: «Θεωρώ ότι είναι μία από τις σημαντικότερες στιγμές του συλλόγου το να γιορτάσει τα 100 χρόνια. Για εμένα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη τιμή, που μου γίνεται από το σύλλογο, μετά την τιμή, που μου είχε κάνει ο ΠΑΟΚ να είμαι αυτός, που εκπροσώπησα το σύλλογο, σαν ΠΑΕ και Ερασιτέχνης ΠΑΟΚ, διαβάζοντας τον επικήδειο στην κηδεία του Γιώργου Παντελάκη. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερή μου στιγμή».
Ποιος ο ρόλος και η σημασία του ΠΑΟΚ στην καθημερινότητά σας;
«Εντάξει, ο ΠΑΟΚ είναι η ζωή μας, είναι η οικογένειά μας, είμαι κι εγώ ένας από τους εκατομμύρια ΠΑΟΚτσήδες, που υπάρχουν, οι οποίοι από την ημέρα που γεννιούνται μέχρι την ημέρα, που θα πεθάνουν, ο ΠΑΟΚ θα είναι αυτός, που θα καθορίζει την ημέρα τους, αν θα είναι καλή ή κακή η ημέρα τους. Είναι καλή η ημέρα, όταν κερδίζει ο ΠΑΟΚ, είναι κακή η ημέρα, όταν χάνει ο ΠΑΟΚ. Εχω μεγαλώσει σε τέτοια σπίτια, δηλαδή και από την πλευρά της μητέρας μου -ο παππούς μου ήταν πρόσφυγας από τη Σμύρνη-και από την πλευρά του πατέρα μου, που ήταν Πόντιοι και ήρθαν το 1922 εδώ, που όταν έχανε ο ΠΑΟΚ, υπήρχε κατήφεια».
Μπορείτε ν’ ανακαλέσετε στη μνήμη σας την πρώτη-πρώτη ανάμνησή σας ως ΠΑΟΚτσής;
«Η πρώτη ανάμνηση, την οποία δεν… θυμάμαι, ήταν ένα παιχνίδι ΠΑΟΚ-Τρίκαλα, στο οποίο, χωρίς να ξέρω-όντας δύο, τριών χρονών, δεν θυμάμαι ακριβώς-μου το περιέγραφε αργότερα ο πατέρας μου, φώναζα τα Τρίκαλα… τρίκυκλα! (σ. σ. γέλια). Το πρώτο παιχνίδι, που έχει μείνει βαθιά χαραγμένο στη μνήμη μου ήταν ένα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 2-0, με δύο γκολ του Ορφανού, σε ένα κατάμεστο γήπεδο. Ηταν το 1978 κι εγώ ήμουν σε ηλικία δέκα ετών. Ηταν κάτι ασύλληπτο».
Αν θα μπορούσατε να ζήσετε ξανά μια ευχάριστη στιγμή, ποια θα ήταν αυτή;
«Αναμφισβήτητα η Κωνσταντινούπολη κι η πρόκριση του 2010 επί της Φενερμπαχτσέ. Δεν ήταν κατάκτηση κάποιου τίτλου, αλλά ήταν μια προσωπική μου στιγμή, συμμετείχα τότε διοικητικά στον ΠΑΟΚ, οπότε εκείνη ήταν μια πολύ μεγάλη στιγμή για εμένα».
Και αντίστοιχα μια δυσάρεστη στιγμή, που θα θέλατε να μην είχατε βιώσει ποτέ;
«Τα δύο δυστυχήματα, τα Τέμπη και το πρόσφατο στη Ρουμανία. Να μην ξανάρθει καμία στιγμή σαν αυτή, που ζήσαμε τελευταία. Αυτό είναι το σημαντικότερο για τον ΠΑΟΚ, να μην έχουμε μαύρες επετείους. Φθάνει πια».
Θα ξεχωρίζατε κάποια προσωπικότητα της ομάδας διαχρονικά, είτε ως παράγοντα, είτε ως προπονητή ή και ποδοσφαιριστή;
«Προπονητικά θα ξεχωρίσω τον Φερνάντο Σάντος και τον Ραζβάν Λουτσέσκου. Αναμφισβήτητα όταν ήρθε ο Σάντος, πραγματικά μας άλλαξε επίπεδο. Ξεχωρίζω και τον Λουτσέσκου για όλους αυτούς τους τίτλους, που μας έχει χαρίσει και γιατί κι αυτός έχει συμβάλλει να αλλάξουμε επίπεδο. Σαν παράγοντας αναμφισβήτητα ο Ιβάν Σαββίδης, είναι αυτός, που μπορούμε να πούμε ότι είναι άξιος απόγονος του Γιώργου Παντελάκη. Ο Σαββίδης μας άλλαξε επίπεδο, έκανε ό,τι έκανε κι ο Παντελάκης, γιγάντωσε ακόμη πιο πολύ τον ΠΑΟΚ και παράγει και θ΄ αφήσει ένα έργο τεραστίων διαστάσεων. Εχω την τιμή, να είμαι αυτός που έφερε τον Γιώργο Παντελάκη για τελευταία φορά στο γήπεδο της Τούμπας, προκειμένου να βραβεύσει τη σύζυγο του Aρίσταρχου Φουντουκίδη. Είχα πάει στο σπίτι του, τον πήρα και τον πήγα στην Τούμπα. Η όποια μικρή συναναστροφή με τον Παντελάκη μου έδωσε τεράστια χαρά και τεράστια τιμή. Ως ποδοσφαιριστή, παρότι εγώ δεν τον έζησα πολύ, δεν μπορεί να μην λατρέψω τον Γιώργο Κούδα, όπως και τον Σταύρο Σαράφη. Εβαλα δύο σε κάθε… κατηγορία, γιατί ο ΠΑΟΚ είναι τόσο μεγάλος, που δεν μπορεί κανείς να ξεχωρίσει προσωπικότητες. Θα μπορούσα να πω όχι δύο, αλλά… 102».
Από την άλλη, θεωρείτε ότι υπάρχει κάποια προσωπικότητα, το έργο και η προσφορά της οποίας στον ΠΑΟΚ να μην έτυχε της δέουσας εκτίμησης και αναγνώρισης;
«Σίγουρα, υπάρχουν πολλές προσωπικότητες στον ΠΑΟΚ, που βοήθησαν και έκαναν πράγματα, που ποτέ δεν μαθεύτηκαν. Αλλά είναι τόσοι πολλοί αυτοί, που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιον. Αναμφισβήτητα, όμως, μπορώ να ξεχωρίσω τον Θανάση Κατσαρή και τον Νίκο Βεζυρτζή. Τιμώ την τρέλα για τον ΠΑΟΚ, που είχε ο συγχωρεμένος Τάκης Πανελούδης, ενώ πρέπει ν΄ αναφέρω κι όλους όσοι έφεραν τίτλους, τους Πέτρο Καλαφάτη, Λάκη Οικονομίδη, Απόστολο Αλεξόπουλο και Γιώργο Μπατατούδη».
Σε ένα εντελώς θεωρητικό ενδεχόμενο, να παίζει την ίδια ώρα τελικό κυπέλλου κι η ομάδα ποδοσφαίρου κι η αντίστοιχη του μπάσκετ. Εσείς που θα πηγαίνατε;
«Μου βάζετε πάρα πολύ δύσκολα… Αν και θεωρούμαι μπασκετικός, όντας λάτρης της ομάδας μπάσκετ του ΠΑΟΚ, δεν παύει το ποδόσφαιρο να είναι αυτό, που μας έμαθε τον ΠΑΟΚ, που μας έκανε ΠΑΟΚ».
Τώρα που έχουν περάσει τα χρόνια, τι σας έχει μείνει από την ενεργό ενασχόλησή μας με την ΠΑΕ ΠΑΟΚ ως αντιπρόεδρος στη διοίκηση Ζαγοράκη;
«Κρατάω και μου έχει μείνει το πόσο μεγάλος είναι ο ΠΑΟΚ. Όταν εμπλέκεσαι διοικητικά, τότε καταλαβαίνεις πόσο μεγάλος είναι ο ΠΑΟΚ, πόσο επιδραστικός είναι στην κοινωνία, στη ζωή των ανθρώπων και πόσο μεγάλος είναι παντού. Ο ΠΑΟΚ φθάνει μέχρι εκεί, που δεν το περιμένουμε και δεν το φανταζόμαστε. Και η αποδοχή κι ο σεβασμός του ΠΑΟΚ από ανθρώπους, που ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε, είναι τεράστιος. Και πραγματικά ήταν αυτό που κατάλαβα όταν κατέβηκα πρώτη φορά στην Αθήνα ως εκπρόσωπος του ΠΑΟΚ για κάποιο ζήτημα. Ο ΠΑΟΚ είναι πολύ-πολύ μεγαλύτερος από όσο φανταζόμαστε εμείς στο μυαλό μας».
Συνεπώς η οπτική σας στα πράγματα άλλαξε, όταν από φίλαθλος της ομάδας κληθήκατε να διαδραματίσετε και ως παράγοντας.
«Αναμφισβήτητα αλλάζει όλη σου η οπτική γιατί πλέον πρέπει ν’ αντιμετωπίζεις τα πράγματα με όχι τόσο συναισθηματισμό. Πρέπει κάποια στιγμή να έχεις ‘κρύο αίμα’ στις αποφάσεις σου, όταν αυτές είναι διοικητικές και αφορούν, όχι μόνο τον ΠΑΟΚ, αλλά και στη δουλειά μας και οπουδήποτε. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις πρέπει ν’ αφήνεις στην άκρη το συναίσθημα και να κοιτάς καθαρά, με ψυχρή λογική, το τι συμφέρει τον ΠΑΟΚ. Αυτό πολλές φορές έρχεται σε αντίθεση με το συναίσθημα σου».
Μέχρι που φθάνουν τα όνειρά σας για τον ΠΑΟΚ;
«Εκεί που φθάνουν και τα όνειρα του Ιβάν Σαββίδη!».
