Δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο στο καλοκαιρινό ποδόσφαιρο από το να μετατρέπεις μία αγχώδη, βασανιστική, επικίνδυνη διαδικασία 180 (ή και περισσότερων λεπτών καμία φορά) σε ένα αυγουστιάτικο περίπατο με φόντο το ολόγιομο φεγγάρι.
Διότι, πρακτικά αυτό έκανε ο ΠΑΟΚ ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο του επαναληπτικού με την Ντινάμο Κιέβου. Είχε κάνει τόσα πράγματα σωστά πρωτύτερα, είχε τακτοποιήσει τόσα πολλά πράγματα στην διαδικασία, που μετέτρεψε το φινάλε σε τυπική διαδικασία, σε βόλτα στο πάρκο.
Δεν πρέπει να το υποτιμάμε, η Ντινάμο Κιέβου είναι πραγματικά ένα σημαντικό ποδοσφαιρικό μέγεθος, τρεις-τέσσερις από τους παίκτες της θα μας απασχολήσουν σε υψηλό επίπεδο για χρόνια.
Ο νέος ΠΑΟΚ ήταν σοβαρός, σχετικά φρέσκος για την εποχή, διαβασμένος. Έκανε λίγα, αλλά καλά. Δεν ξοδεύτηκε άσκοπα, δεν πανικοβλήθηκε, χτύπησε τους Ουκρανούς στο ευαίσθητο σημείο τους.
Είχε αποφασιστικότητα στις προσωπικές μονομαχίες, διάβασε καλά τις συνθήκες, μα φωνάζει ότι χρειάζεται κι άλλα υλικά για να νοστιμέψει το φαγητό.
Η βάση υπάρχει, τώρα χρειάζονται τα καρυκεύματα, οι γαρνιτούρες.
Ο Ουιλιάμ Μικελμπρενσί και ο Τομ Λουσέ, δύο γαλλάκια της ίδιας ηλικίας, με παρόμοια αθλητικά χαρακτηριστικά και ποδοσφαιρική παιδεία είναι κινήσεις προς την σωστή κατεύθυνση, υπηρετούν το σύγχρονο ποδόσφαιρο.
Και τέτοιου είδους στόχευση, όντως φωτογραφίζει το σλόγκαν αυτής της σεζόν. A new era…
