Όσο κι αν η αστερόσκονη έχει ξεφτίσει, είναι και θα είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα της χώρας. Αυτή με τα δύο κύπελλα κυπελλούχων. Αυτή με τα περισσότερα πρωταθλήματα. Αυτή που έβγαλε έναν Μπλαχίν, έναν Σεβτσένκο, έναν Ρεμπρόφ. Αυτή που κάποτε αποκαλούνταν “τα υπερηχητικά του Λομπανόφσκι”.
Βέβαια, όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Το παρόν είναι μία μάχη επιβίωσης μέσα σε μία εμπόλεμη κατάσταση. Πέρσι, η Ντινάμο Κιέβου τερμάτισε 27η στις 36 ομάδες της League phase του Conference League! Είχαν προηγηθεί δύο άσχημοι καλοκαιρινοί αποκλεισμοί από Πάφο και Μακάμπι Τελ-Αβίβ!
Πρόπερσι, τερμάτισε 34η στις 36 ομάδες της League phase του Europa League, με 4 βαθμούς και τέρματα 5-18!
Η διολίσθηση αποτυπώνεται και στο ranking της ΟΥΕΦΑ. Από την 23η θέση το 2019, βρίσκεται πια στην 123η θέση, η πρόβλεψη για το μέλλον δεν είναι αισιόδοξη.
Σε ένα πρωτάθλημα παραδοσιακά για δύο, η Ντινάμο Κιέβου κατάφερε και τερμάτισε πέρσι τέταρτη! Στο -15 από την πρωταθλήτρια Σαχτάρ Ντόνετσκ και πίσω από Τσερκάσι και Πολισία Ζίτομιρ!
Αν βρίσκεται στα προκριματικά του Europa League, το οφείλει στην κατάκτηση του κυπέλλου, που κι αυτή ήρθε βασανιστικά.
Η ταπεινή Τσερνίχιφ (ομάδα δεύτερης κατηγορίας) κράτησε το 1-1 στο πρώτο μέρος, όμως λύγισε στην επανάληψη (3-1), στην μοναδική χαρά που πήραν πέρσι οι οπαδοί της ομάδας του Κιέβου.
Ο εμβληματικός Ίχορ Σούρκις παραμένει στην προεδρία από το 2002, η μεθοδολογία δεν αλλάζει, αλλά ο πόλεμος έχει σμπαραλιάζει το ποδοσφαιρικό πρότζεκτ.
Τα εντός έδρας ευρωπαϊκά παιχνίδια γίνονται επί πολωνικού εδάφους, για μία ομάδα που με εξαίρεση τους έμπειρους Γιαρμολένκο, Σαπαρένκο είναι μία ομάδα γεμάτη πιτσιρικάδες (οι περισσότεροι από τις ακαδημίες του συλλόγου), τις οποίες καθοδηγεί ο ρούκι προπονητικά Ίχορ Κόστιουκ, ο οποίος αντικατέστησε στα μέσα της περσινής σεζόν τον παίκτη με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία του συλλόγου, Ολεξάντρ Σοβκόφσκι.
Ένας σύλλογος με όνομα βαρύ σαν ιστορία, που όμως ψάχνει να βρει τον βηματισμό του μέσα στα χαλάσματα του πολέμου.
