Για το 2026 που τον χτύπησε «σκληρά», με τον χαμό του πατέρα του, μίλησε στον Κυριάκο Κυριάκο, μεταξύ άλλων, ο Ράζβαν Λουτσέσκου, με τον πρώην προπονητή του Δικεφάλου να μιλά για τα προβλήματα τραυματισμών που βρήκαν την ομάδα, πριν τον χαμό του θρυλικού πατέρα του, Μιρτσέα, που τον βύθισε στο πένθος,
Μεταξύ άλλων είπε:
Για το πολύ δύσκολο για τον ίδιο 2026:
«Είναι, ναι, αλλά ξεκίνησε πολύ καλά. Μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου ήταν πολύ ωραίο. Μετά από αυτή την ημερομηνία άρχισε να γίνεται περίπλοκο, δύσκολο, αλλά ακόμα πήγαινε με ωραίο τρόπο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα εμφανίστηκε από τις 15 Μαρτίου. Από εκείνο το σημείο μπορώ να σου πω ότι ήταν η χειρότερη περίοδος της ζωής μου. Χωρίς καμία αμφιβολία. Σε ποδοσφαιρικό επίπεδο, ήταν συνέπεια αυτού που συνέβαινε μέχρι εκείνο το σημείο, ξεκινώντας όλοι οι τραυματισμοί. Εμείς χωρίς δύο εξτρέμ, βασικά εξτρέμ, τον πρώτο και τον δεύτερο, αλλά και ο δεύτερος είναι τοπ εξτρέμ. Εκτός οι Ζίβκο – Ντέσπο, τα τρία δεκάρια μας εξτρέμ. Ο δεξιός μπακ που έπαιζε εξαιρετικό ποδόσφαιρο, ο κεντρικός χαφ που έδειχνε ότι ήταν ο καλύτερος στην Ελλάδα. Εκτός, από χαζά πράγματα. Ο τερματοφύλακας ήταν φανταστικός και είχε αυτού του είδους τους τραυματισμούς που κανένας άλλος δεν είχε είχε. Κανείς άλλος τερματοφύλακας στην Ελλάδα δεν χτυπήθηκε δύο φορές από αντίπαλο.
Ήταν η χειρότερη περίοδος της ζωής μου, λόγω του χαμού του πατέρα μου, αλλά σε ποδοσφαιρικό επίπεδο υπήρχαν επίσης στιγμές όχι τέλειες, σωστά;»
Για τον χαμό του πατέρα του:
«Είναι πολύ περίπλοκο να σου απαντήσω. Θα ήθελα να έχω την ευκαιρία να του είχα μιλήσει περισσότερο. Αν είχα καταλάβει ότι θα έφτανε αυτή η στιγμή, θα πήγαινα στο Βουκουρέστι. Αλλά δεν πήγα. Έγινε η ιστορία στον Βόλο, είχα εισιτήρια για την επόμενη ημέρα, στο διάλλειμα των Εθνικών ομάδων, και τελικά αποφάσισα να μην πάω λόγω της κατάσταση. Όταν συνέβη η πρώτη φορά, μετά το παιχνίδι της Εθνικής Ρουμανίας με την Τουρκία. όταν κατέρρευσε και πήγε στο νοσοκομείο, ξανά, καταλάβαινα ότι ανάρρωνε και έχοντας το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό, αποφάσισα ότι δεν θα πάω, λέγοντας, “οκ, θα πάω την άλλη εβδομάδα, που έτσι κι αλλιώς ήταν Πάσχα”. Έλαβα και το μήνυμα από τον πατέρα μου ότι θα είναι οκ. Ότι ανάρρωσε κι είχε ελπίδες να. Έλεγε ότι την Παρασκευή θα πήγαινε σπίτι, ήταν χαρούμενος. Αυτές τις τελευταίες δύο εβδομάδες θα μπορούσα να πάω, έπρεπε να είχα πάει, για να μείνω μαζί του. Λυπάμαι πάντα όταν θυμάμαι και βλέπω εικόνες από την κηδεία. Αναρωτιέμαι αν κατάλαβε τι πέτυχε στη ζωή του. Ναι, ξέρω ότι έζησε αυτές αυτές τις στιγμές. Η ζωή του ήταν σαν παζλ του, το δημιούργησε κομμάτι – κομμάτι, και έζησε το κάθε κομμάτι του, την κάθε στιγμή, κάθε νίκη. Το απολάμβανε, ήταν χαρούμενος. Αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον να δεις από ψηλά την πλήρη εικόνα. Και δεν ξέρω αν το συνειδητοποίησε αυτό, γιατί συνήθως αρχίζεις να το σκέφτεσαι κοντά στο τέλος της σου. Αλλά το δικό του τέλος ήταν περίπλοκο, γιατί ήταν προπονητής της Εθνικής ομάδας. Ξέρω πολύ καλά ότι ως προπονητής της Εθνικής είσαι δέκτης κριτικής, υποφέρεις. Ήταν ένας άνθρωπος που συνέχεια αντιμαχόταν τους δημοσιογράφους, τους έπαιρνε τηλέφωνο, προσπαθούσε να τους πείσει για τις ιδέες του. Υπέφερε όταν ένιωθε ότι υπάρχουν άδικες ιστορίες για τον ίδιο. Δεν ξέρω πως αυτοί οι άνθρωποι (οι Ρουμάνοι δημοσιογράφοι) δεν ντράπηκαν για τους γονείς του, να εφεύρουν να πουν τέτοια ψέματα. Σκεπτόμενοι για τους γονείς τους, την μόρφωση που τους έδωσαν. Αλλά ο πατέρας μου υπέφερε. Δεν βλέπω λοιπόν εκείνη την στιγμή, ότι κατάλαβε τη ζωή που είχε. Το πως αντέδρασε ο κόσμος όταν έφυγε…
Λυπήθηκα για αυτόν. Θα ήθελα να το βλέπει από ψηλά και να χαμογελά. Αυτό θα ήταν για εμένα το καλύτερο. Να χαμογελάει και να τον νιώθω χαρούμενο. Μερικές φορές έχω την παρόρμηση να τον πάρω τηλέφωνο. Έχω ένα πρόβλημα τώρα, δεν ξέρω τι να κάνω σε μια πτυχή. Θα ήθελα να τον πάρω τηλέφωνο, αλλά δεν μπορώ…»
Αναφερόμενος στη σχέση του με τους ποδοσφαιριστές:
«Προσπαθώ να σέβομαι τους ανθρώπους και τους ποδοσφαιριστές. Έχουν διαφορετικό χαρακτήρα. Μετά αρχίζουν να νιώθουν ωραία, ίσως επειδή είμαι «ζεστός» μαζί τους. Θέλω να είμαστε ενωμένοι σαν γκρουπ για να πετύχουμε πράγματα. Κάποιοι παίκτες έδιναν τη ζωή τους για την ομάδα όπως ο Σαμάτα και ο Μπράντον, ακόμα και να μην σκόραραν, μόνο με την πίεση. Το ίδιο και ο Γιακουμάκης. Κάποιοι κυρίως οι φορ κρίθηκαν άδικα».
