Κανείς δεν περίμενε ότι η χρονιά που θα σηματοδοτούσε το πέρασμα του ΠΑΟΚ στον δεύτερο αιώνα της ζωής του, θα μετατρέπονταν σε ένα ατελείωτο μνημόσυνο.
Έγινε πια σαν ένα άτυπο τελετουργικό σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι οι παίκτες του Δικέφαλου να αποτίουν φόρο τιμής με λίγα λουλούδια στο μνημείο μπροστά από την Θύρα 4.
Μία για τα θύματα των Τεμπών, μία για αυτά του τραγικού δυστυχήματος στην Ρουμανία, τώρα για τον Κλεομένη.
Μία πολύ βαριά σκιά που είναι αδύνατον να μην αφήσει το αποτύπωμα της στην καθημερινότητα, όχι μόνο της ποδοσφαιρικής ομάδας, αλλά κάθε τμήματος, κάθε αθλητή του συλλόγου.
Μία συνθήκη, που δημιουργεί ένα βαρύ κλίμα, αλλά συνάμα και μία μεγαλύτερη αίσθηση ευθύνης. Την αίσθηση πως πίσω από κάθε παιχνίδι κρύβεται ένα καθήκον, μία υποχρέωση να δώσουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για να προσφέρουν χαρές σε αυτούς που κάνουν τα πάντα για να βρίσκονται στο πλευρό τους.
Έλαχε σε αυτούς αθλητές που φοράνε αυτό το έμβλημα να πέσει το φορτίο να προσπαθήσουν να φέρουν πίσω το χαμόγελο, να αλλάξουν το κλίμα, να μετριάσουν τον πόνο με νίκες, διακρίσεις, τρόπαια, η απόλυτη συσπείρωση είναι πιο απαραίτητη από ποτέ…
