Μέσα σε ένα βράδυ είδαμε μαζεμένες όσες καινοτομίες δεν είχαμε δει αθροιστικά την τελευταία πενταετία. Κάτι που δεν είναι απαραίτητα καλό, μα ούτε και κακό.
Είναι μία προσπάθεια του Αλέσιο Λίσι να δείξει ότι φέρνει κάτι δικό του.
Μετά το 60ό λεπτό είδαμε για πρώτη φορά τριάδα στην άμυνα με τον Ράχμαν Μπάμπα τρίτο στόπερ και κάτι που έμοιαζε με 3-4-1-2. Είδαμε δύο φορ μαζί από πολύ νωρίς.
Είδαμε Τέιλορ στα χαφ (με πολύ τίμια παρουσία), στους χώρους δηλαδή που έπαιζε στην Σέλτικ με τον Ποστέκογλου ως inverted wing-back.
Είδαμε τον Ιταλό να δουλεύει πολύ τακτικά το ματς, να το επεξεργάζεται στην προσπάθεια να βρει την χαραμάδα που έψαχνε όλο το βράδυ. Κι αυτό είναι ένα δείγμα από τα προσεχώς.
Ο ΠΑΟΚ δεν θα διστάζει να πειράξει πολύ τις ισορροπίες των ματς που δεν βγαίνουν. Ωστόσο, για να είναι αυτό λειτουργικό χρειάζεται σίγουρα να ανέβει η ποιοτική στάθμη στη γραμμή κρούσης, να συνηθίσουν οι παίκτες τις νέες τακτικές απαιτήσεις και τις νέες λεπτομέρειες. Οι πολλές ανεκμετάλλευτες στατικές φάσεις είναι μάνι – μάνι ένα σοβαρό ζήτημα που πρέπει να δουλευτεί κι άλλο.
Ο Δικέφαλος θέλει δουλειά, βελτίωση, ενίσχυση.
Και το ίδιο θα ίσχυε ακόμα κι αν είχε κερδίσει την Άντερλεχτ στο πρώτο παιχνίδι.
