Μία πρόκριση στα προημιτελικά του Κυπέλλου είναι σημαντική. Μία πρόκριση στα προημιτελικά, στα πέναλτι, στην Τούμπα, με ήρωα έναν παίκτη των ακαδημιών που κάνει ντεμπούτο είναι ιστορική και ανεκτίμητη.
Μία αγκαλιά μπορεί να χωρέσει τα πάντα. Χαρά, συγκίνηση, αγάπη, προσμονή, ανακούφιση, λύτρωση, περηφάνεια, υποστήριξη, εμπιστοσύνη. Είναι κάτι τόσο μεγάλο, που σπάνια χρειάζεται λόγια.
Η αγκαλιά του δακρυσμένη Δημήτρη Μοναστηρλή με τον πατέρα του στην πρώτη σειρά από τα σκαλοπατάκια της Τούμπας θα μπορούσε να φωτογραφίσει, να συμπυκνώσει αυτό που αντιπροσωπεύει ο ΠΑΟΚ και η παραγωγική διαδικασία που επιτελείται στις ακαδημίες του.
Ένα έργο που ξεπερνάει κατά πολύ το αθλητικό / ποδοσφαιρικό κομμάτι και αποκτά κοινωνική σημασία.
Τόσα χρόνια στην ακαδημία του ΠΑΟΚ, ο Μοναστηρλής εκτός από όσα χρειάζεται για την θέση του, διδάχθηκε όλες εκείνες τις αξίες και τις αρετές που του επέτρεψαν να σταθεί, όταν είδε το όνομα του στο χαρτί με την βασική ενδεκάδα. Διαχειρίστηκε την στιγμή του με ψυχραιμία, συστολή, ήθος, ήταν σωματικά και πνευματικά έτοιμος όταν του δόθηκε η ευκαιρία.
Η ουσία, όμως, είναι ότι έπαιξε εξαιτίας μιας σειράς γεγονότων που πιθανώς υφαίνουν την λέξη: πεπρωμένο. Κάποιος χτύπησε, κάποιος αρρώστησε, ένας άλλος αισθάνθηκε αδιαθεσία. Και μέσα σε όλα αυτά ένας κανονισμός που επιβάλλει την παρουσία στην ενδεκάδα ενός παίκτη που έχει γεννηθεί μετά την 1η Ιανουαρίου του 2004.
Αν τελείωνε σήμερα το Κύπελλο Ελλάδας, ο ΠΑΟΚ θα είχε να θυμάται μόνο δύο πράγματα από την διοργάνωση. Την μεγάλη στιγμή του Δημήτρη Μοναστηρλή και το πρώτο γκολ του Ανέστη Μύθου.
Κι αυτό είναι ένα μήνυμα: Γιατί βάσει κανονισμού να μην είναι υποχρεωτική η παρουσία δύο, τριών, τεσσάρων τέτοιων παιδιών στην άνοστη / ανιαρή διαδικασία της League phase, στην οποία σχεδόν όλοι οι μεγάλοι έκαναν περιπάτους ή αγγαρεία;
Που αλλού θα βρουν μία πραγματική ευκαιρία ο Μοναστηρλής, ο Μύθου, ο Χατσίδης, ο Μπέρδος, ο Μπαταούλας και όλα τα παιδιά όλων των ομάδων της Super League που περιμένουν καρτερικά την σειρά τους;
Αν όχι στην League phase που διορθώνεται κάθε λάθος, τότε που;
Μόνο τότε, κι άλλοι γονείς, θα έχουν την ευκαιρία να λάβουν το μήνυμα που θα τους κάνουν να δακρύσουν, πολύ πριν την σέντρα, όπως ο πατέρας του Δημήτρη Μοναστηρλή: Μπαμπά, το βράδυ παίζω. Έλα να με δεις…
