Το παν στον ομαδικό αθλητισμό είναι το timing. Να συγχρονιστούν όλες οι συνθήκες στην σωστή εποχή. Όταν ο ΠΑΟΚ είχε ομαδάρα, δεν είχε γήπεδο. Κι από τότε που απέκτησε γήπεδο, δεν είχε πια ομαδάρα.
Ίσως για πρώτη φορά από την ημέρα που η μπάλα μπιστάει στο παρκέ του, το Παλατάκι ήταν αυτό που λέει το όνομα του: ένα λαμπερό, φωτεινό, στολισμένο μέρος. Γεμάτο ένταση, πάθος, ηλεκτρισμό, ηχητική βία και ντεσιμπέλ στον Θεό.
Ίσως για πρώτη φορά, οι βραχνιασμένες φωνές των 90’s ενώθηκαν με τις φρέσκες της νέας γενιάς, επίκεντρο την πορτοκαλί μπάλα και τα τέσσερα γράμματα.
Το αποτέλεσμα ήταν ένα ταξίδι στον χρόνο. Τότε, που το «Παλέ» έτρεμε συθέμελα και κάθε αντίπαλος έβλεπε τις μπασκέτες να τρέμουν και το παρκέ να τρίζει.
Αυτός ο ΠΑΟΚ του Θανάση Χατζόπουλου, άξιζε ένα τέτοιο βράδυ, μία τέτοια στιγμή. Άξιζε να το συνδυάσει και με κάτι περισσότερο από μία στυφή ήττα στο φινάλε.
Μπορεί στην οικονομία της συζήτησης σε ό,τι αφορά την πρόκριση να μην άλλαζε πολλά το τελευταίο σουτ του Ρέινολντς, όμως θα έδινε σε αυτό το γκρουπ κάτι για να θυμάται, κάτι για να πανηγυρίσει με περισσότερη όρεξη μετά την τελευταία κόρνα.
Η Σολέ είναι ακριβότερη, αθλητικότερη, ισχυρότερη, μα δεν πρόκειται να αποκτήσει ποτέ αυτό που έζησε το βράδυ της Τετάρτης. Ο πολυτιμότερος παίκτης της, ο οποίος για ένα βράδυ ντύθηκε… Τζόρνταν στην Πυλαία ευχαρίστησε τον Θεό που έπαιξε σε τέτοια ατμόσφαιρα!
Η σπίθα, φαίνεται πως έγινε φωτιά, μα για να παραμείνει η φλόγα ζωντανή χρειάζεται, κάτι περισσότερο από μία πρόκριση επί της Σολέ.
Σε ένα άθλημα που οι «πληβείοι» είναι αναγκασμένοι να αλλάζουν κάθε χρόνο το 90-95% του ρόστερ τους, ο ΠΑΟΚ για να κρατήσει ζεστό τον κόσμο του πρέπει να δημιουργήσει σύμβολα, με τα οποία θα δεθούν όλοι.
Να κρατήσει τον ίδιο προπονητή, έναν συγκεκριμένο κορμό παικτών, να έχει συνέχεια, να δημιουργήσει συνεκτικούς δεσμούς, ταυτότητα, να δείξει ότι βρήκε μία μαγιά παικτών για να πορευτεί στο μέλλον…
