Στο σπίτι των Γιάκιτς το ποδόσφαιρο μπήκε στη ζωή του Κρίστιαν πολύ πριν αρχίσει να σκέφτεται ότι κάποτε θα μπορούσε να ζήσει από αυτό. Ο πατέρας του, Ίβιτσα «Ζέλε» Γιάκιτς, έπαιζε ερασιτεχνικά και όταν ο μικρός έγινε επτά ετών τον πήρε μαζί του στην Μράτσαϊ Ρούνοβιτς, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Ιμότσκι.
Εκεί ήταν και ο πρώτος προπονητής του. Με μια ιδιαιτερότητα: δεν άφηνε τον γιο του να βολευτεί πουθενά.
Μια Κυριακή τον έβαζε στόπερ, την επόμενη χαφ, μετά στα άκρα ή πιο μπροστά. Μόνο τερματοφύλακας δεν έγινε. Ο Ζέλε πίστευε ότι ένα παιδί πρέπει πρώτα να μάθει το ποδόσφαιρο και μετά τη θέση του. Χωρίς να το γνωρίζει, έφτιαχνε ένα χαρακτηριστικό που θα ακολουθούσε τον Κρίστιαν σε ολόκληρη την καριέρα του.
Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 2022, η Άιντραχτ βρέθηκε χωρίς λύση στο δεξί άκρο της άμυνας πριν από την Κολωνία. Ο Γιάκιτς σήκωσε το χέρι. Δεν είχε παίξει ποτέ δεξί μπακ σε αυτό το επίπεδο, αλλά ανέλαβε τη δουλειά. Στη Φρανκφούρτη έφτασε τελικά να χρησιμοποιηθεί σε οκτώ διαφορετικούς ρόλους.
Κι όμως, είναι ξεκάθαρα «εξάρι». Σχεδόν το 80% της επαγγελματικής ζωής του βρίσκεται στον άξονα.
ΑΠΟ ΤΟ ΙΜΟΤΣΚΙ ΧΩΡΙΣ ΒΙΑΣΥΝΗ
Στα 12 άφησε την ομάδα του πατέρα του για την Ιμότσκι. Όταν άρχισε να ακούγεται το όνομά του, δεν έτρεξε προς τη μεγαλύτερη πρόταση. Προτίμησε την RNK Σπλιτ, κοντά στο σπίτι του. Στα 18 έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη κατηγορία και στα 20 θεώρησε ότι είχε έρθει η ώρα για το Ζάγκρεμπ.
Πρώτα Λοκομοτίβα. Μετά ένας δανεισμός στην Ίστρα που δεν έμοιαζε με βήμα προς τα πάνω, αλλά αποδείχθηκε καθοριστικός. Εκεί, όπως έχει παραδεχθεί, απέκτησε την αυτοπεποίθηση που του έλειπε.
Η Ντιναμό έδωσε 1,2 εκατ. ευρώ το 2020 και του ξεκαθάρισε από την πρώτη στιγμή ότι τον αντιμετώπιζε ως «διεθνές πρότζεκτ». Έναν χρόνο αργότερα χτύπησε την πόρτα η Άιντραχτ.
Ο Άντε Ρέμπιτς, επίσης παιδί του Ιμότσκι και γνώστης της Φρανκφούρτης, του είπε ότι αυτή η ομάδα ήταν φτιαγμένη για τον χαρακτήρα του. Ο Γιάκιτς δεν χρειάστηκε δεύτερη κουβέντα. Όταν η Ντιναμό ζήτησε περισσότερα χρήματα και η συμφωνία κινδύνευσε, πίεσε όσο μπορούσε για να φύγει.
Σήμερα η ιστορία επαναλαμβάνεται διαφορετικά. Ο Δημήτρης Γιαννούλης τού μιλούσε στην Άουγκσμπουργκ σχεδόν καθημερινά για τον ΠΑΟΚ και τη Θεσσαλονίκη. Την Τούμπα την είχε ήδη γνωρίσει ως αντίπαλος. Την πόλη τη συνέδεσε με όσα άφησε πίσω του: ανθρώπους, ήλιο, κουλτούρα και θάλασσα.
Και όταν χρειάστηκε να εξηγήσει τι ποδοσφαιριστής είναι, δεν ανέφερε ούτε θέσεις ούτε συστήματα: «Επιθετικός, δουλευταράς, δυνατός».
