Οι νέοι προπονητές είναι σαν τους καλοκαιρινούς έρωτες. Σε τυφλώνουν, βλέπεις πεταλούδες, νομίζεις ότι βλέπεις πράγματα που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν.
Είναι πολύ πολύ νωρίς για να ισχυριστεί κάποιος ότι ο ΠΑΟΚ έχει σφραγίδα του Αλέσιο Λίσι, ακόμα και σε μικρές λεπτομέρειες.
Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στην πορεία, όμως ακόμα δεν είναι ορατό.
Αυτό που μπορεί να δει όμως κάποιος είναι μία προσπάθεια να μπουν κάποια νέα πράγματα, σε επίπεδο νοοτροπίας.
Ο κόσμος όλος εστιάζει στην μαγική “ρουλέτα” του Γιάννη Κωνσταντέλια στην φάση του δεύτερου γκολ, όμως το πραγματικά σημαντικό είναι άλλο. Η διάθεση, ο τρόπος που κυνήγησε μία χαμένη δεύτερη μπάλα, που έφερε το λάθος γύρισμα προς τον Ζαφείρη.
Τα ζογκλερικά, ο Ντέλιας τα έχει σαν ψωμοτύρι, είναι σαν να βάζει ένα ποτήρι νερό. Τα σημαντικά είναι αλλού. Στην κίνηση φορ και το έξοχο τελείωμα για το 1-1. Στην διάθεση να λερωθεί, να μαρκάρει, να πάρει ακόμα και κίτρινη κάρτα.
Ο ΠΑΟΚ δείχνει μία διάθεση να πρεσάρει πιο μεθοδευμένα, πιο ψηλά, με μεγαλύτερη ένταση, με τον Χρήστο Ζαφείρη να δίνει το τέμπο.
Τα δύο πρώτα γκολ της σεζόν δεν μπήκαν από οργανωμένες ενέργειες, μαγικούς συνδυασμούς, αλλά κερδισμένες δεύτερες μπάλες, από πόδια που μπήκαν στην φωτιά. Ίσως να είναι και ένα σημειολογικό μήνυμα της νέας εποχής…
