Στο Σαν Σεμπαστιάν δεν γίνεσαι σύμβολο επειδή έπαιξες πολλά παιχνίδια. Γίνεσαι όταν ο κόσμος σε βλέπει ως έναν από τους δικούς του. Όταν μεγαλώνεις στην ακαδημία, φοράς το περιβραχιόνιο χωρίς να το ζητήσεις και αποχωρείς αφήνοντας πίσω ένα κενό που δεν μετριέται σε συμμετοχές ή τίτλους.
Ο Αρίτζ Ελουστόντο ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Γεννημένος στο Μπεασάιν της Χώρας των Βάσκων, πέρασε την πύλη της Ζουμπιέτα ως παιδί. Τον χειμώνα του 2016 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα της Ρεάλ Σοσιεδάδ και από εκείνη τη στιγμή δεν κοίταξε ποτέ πίσω. Περισσότερες από 300 συμμετοχές, δύο κατακτήσεις Copa del Rey, ευρωπαϊκές βραδιές σε Europa League και Champions League και, πάνω απ’ όλα, μια σχέση ζωής με τον σύλλογο που αγάπησε από μικρός.
Η μεγαλύτερη επιθυμία του δεν ήταν να φορέσει κάποτε τη φανέλα μιας μεγάλης ευρωπαϊκής ομάδας. Ήθελε να γίνει ένας από εκείνους που θα έπαιζαν μόνο για έναν σύλλογο. Ένας πραγματικός one club man.
«Με τα χρόνια συνειδητοποιείς ότι ένας από τους στόχους σου είναι να γίνεις ένας one club man. Αυτός ήταν ο τελευταίος μεγάλος στόχος μου. Δεν έγινε και πρέπει να αποδεχθώ την απόφαση του συλλόγου», είπε όταν ενημερώθηκε πως η Σοσιεδάδ δεν θα ανανέωνε το συμβόλαιό του.
Η εξομολόγηση αυτή εξηγεί καλύτερα από κάθε στατιστικό ποιος πραγματικά είναι ο Ελουστόντο. Δεν έφυγε επειδή κουράστηκε. Δεν έφυγε επειδή αναζήτησε μεγαλύτερο συμβόλαιο. Δεν έφυγε επειδή ήθελε μια νέα πρόκληση. Έφυγε γιατί η ομάδα της ζωής του αποφάσισε ότι ο κύκλος του είχε ολοκληρωθεί.
ΤΟ ΑΝΤΙΟ ΠΟΥ ΠΟΝΕΣΕ
«Με πόνεσε πολύ», παραδέχθηκε με απόλυτη ειλικρίνεια. Το αντίο του, στις 17 Μαΐου απέναντι στη Βαλένθια, θύμιζε περισσότερο οικογενειακή γιορτή παρά αποχαιρετισμό ποδοσφαιριστή. Πριν από τη σέντρα, ο πρόεδρος της Ρεάλ Σοσιεδάδ, Τζόκιν Απεριμπάι, του απένειμε το χρυσό και διαμαντένιο έμβλημα του συλλόγου, μια από τις μεγαλύτερες τιμές που μπορεί να λάβει ένας άνθρωπος της ομάδας. Το Ανοέτα σηκώθηκε όρθιο. Οι φίλαθλοι φώναζαν το όνομά του, ενώ εκείνος μπήκε στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας από το χέρι τη σύζυγό του και τα δύο παιδιά τους.
«Φεύγω περήφανος για όλα όσα έζησα με την ομάδα της ζωής μου», είπε συγκινημένος. Δεν ήταν λόγια αποχαιρετισμού. Ήταν λόγια ευγνωμοσύνης.
Στα αφιερώματα που ακολούθησαν, οι ισπανικές εφημερίδες δεν στάθηκαν στα γκολ, στις ασίστ ή στις συμμετοχές του. Έγραψαν για τον άνθρωπο που κρατούσε ενωμένα τα αποδυτήρια, για τον αρχηγό που ενσωμάτωνε κάθε νέο ποδοσφαιριστή, για την ψυχή της Ζουμπιέτα.
Αυτόν τον ποδοσφαιριστή αποκτά ο ΠΑΟΚ. Έναν αρχηγό που ξέρει να παίζει, αλλά ακόμη περισσότερο ξέρει να υπηρετεί μια ομάδα. Έναν άνθρωπο που προτίμησε να φύγει από την Ισπανία παρά να φορέσει τη φανέλα άλλου συλλόγου της La Liga απέναντι στη μεγάλη του αγάπη.
Στα 32 του χρόνια ανοίγει για πρώτη φορά την πόρτα του σπιτιού του. Το ταξίδι τον φέρνει στη Θεσσαλονίκη. Και ίσως γι’ αυτό ο ΠΑΟΚ δεν αποκτά απλώς έναν πολύ καλό στόπερ. Αποκτά έναν άνθρωπο που έχει μάθει να αγαπά μια φανέλα σαν να είναι η μοναδική που θα φορέσει ποτέ.
ΤΙ ΚΕΡΔΙΖΕΙ Ο ΠΑΟΚ ΜΕ TON ΙΣΠΑΝΟ
Ο Ελουστόντο φέρνει εμπειρία, ηγετική προσωπικότητα και ποδοσφαιρική παιδεία από τη La Liga, όμως το μεγαλύτερο «όπλο» του δεν αποτυπώνεται στα στατιστικά. Είναι η νοοτροπία του ανθρώπου που έζησε μια ζωή υπηρετώντας έναν σύλλογο και γνωρίζει τι σημαίνει ευθύνη, αποδυτήρια και φανέλα.
