Ο Δημήτρης Πέλκας σκαρφάλωσε στα κάγκελα του Περιστερίου και για μερικά δευτερόλεπτα η εικόνα γύρισε οκτώ χρόνια πίσω. Στον τελικό Κυπέλλου του 2018, στο ΟΑΚΑ, όταν μετά το 2-0 απέναντι στην ΑΕΚ είχε κάνει σχεδόν το ίδιο. Τότε ήταν ένα από τα παιδιά που μεγάλωναν μέσα στον ΠΑΟΚ. Σήμερα είναι ο αρχηγός που δείχνει τον δρόμο στους επόμενους.
Πίσω του ανέβηκαν ο Γιάννης Μιχαηλίδης και ο Χρήστος Ζαφείρης. Οι δύο πρώτοι είναι ΠΑΟΚ από παιδιά. Ο τρίτος έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται γρήγορα πού βρίσκεται και να αφουγκράζεται το κλίμα. Για αρκετούς ΠΑΟΚτσήδες η συγκεκριμένη εικόνα είχε μεγαλύτερη αξία ακόμη κι από το αποτέλεσμα.
Ο Πέλκας είχε μόλις υπογράψει με δύο γκολ την ανατροπή απέναντι στον Ατρόμητο. Με τρία γκολ στις δύο πρώτες αγωνιστικές είναι ο πρώτος σκόρερ του Δικεφάλου στη Super League, όμως η παρουσία του στο Περιστέρι δεν περιορίστηκε στις δύο εκτελέσεις. «Έκανε φανταστικό ματς και δεν αναφέρομαι μόνο στα γκολ», είπε ο Αλέσιο Λίσι, επισημαίνοντας τη δουλειά του αρχηγού του με και χωρίς την μπάλα.
Για τον Πέλκα αυτή η ιστορία έχει πολύ μεγαλύτερο βάθος.
Τον Σεπτέμβριο του 2007 ήταν ένα πιτσιρίκι από τα Γιαννιτσά που περνούσε την πόρτα του ΠΑΟΚ. Δεκατρία χρόνια αργότερα, όταν έφευγε για τη Φενέρμπαχτσε, έγραψε στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του: «Είμαι από τα 13 μου στην ομάδα και είμαι 26. Τη μισή μου ζωή ρε φίλε, τη μισή μου ζωή…».
ΣΧΕΣΗ ΖΩΗΣ
Έφυγε, έζησε διαφορετικές ποδοσφαιρικές εμπειρίες, αλλά δεν έκοψε ποτέ τον ομφάλιο λώρο. Τον Ιανουάριο του 2025 επέστρεψε στην Τούμπα. Όχι για να κλείσει απλώς έναν κύκλο, αλλά για να ανοίξει έναν καινούργιο.
«Τι είναι ο ΠΑΟΚ για μένα; Ανατριχιάζω μόνο που το σκέφτομαι. Είναι τα πάντα. Όταν αγωνίζομαι γι’ αυτόν τον σύλλογο δεν υπάρχει τίποτα άλλο στο μυαλό μου, μόνο ο ΠΑΟΚ», είχε πει ο ίδιος.
Οι ΠΑΟΚτσήδες έχουν ένα περίεργο… κουσούρι. Από τα παιδιά που θεωρούν πραγματικά δικά τους έχουν πάντοτε μεγαλύτερες απαιτήσεις. Ο Πέλκας το έζησε έντονα. Πιέστηκε, αμφισβητήθηκε, κάποιες φορές αδικήθηκε. Κέρδισε κούπες, έφυγε, επέστρεψε, αγάπησε και αγαπήθηκε.
Στην εκδήλωση των βετεράνων, τον Απρίλιο, κοιτάζοντας ανθρώπους που έγραψαν την ιστορία του συλλόγου, είπε κάτι που σήμερα αποκτά διαφορετική διάσταση: «Αύριο μεθαύριο θα έρθω εγώ στη θέση τους και η επόμενη γενιά στη δική μου θέση».
Αυτό ακριβώς συμβαίνει ήδη. Στα 32 του, ο Πέλκας δεν είναι πλέον το παιδί που ακολουθεί. Είναι αυτός που πρέπει να βγει μπροστά. Στο Περιστέρι βγήκε. Και οι υπόλοιποι τον ακολούθησαν μέχρι τα κάγκελα.
Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη διαφορά του σημερινού Πέλκα. Δεν χρειάζεται να είναι μόνο ο ποδοσφαιριστής της τελευταίας πάσας ή του γκολ. Στο Περιστέρι έτρεξε, πίεσε, έδωσε βοήθειες, ζήτησε την μπάλα όταν το παιχνίδι στράβωσε και ανέλαβε ευθύνη. Στα 32 του γνωρίζει πλέον ότι το περιβραχιόνιο δεν είναι απλώς ένα κομμάτι ύφασμα στο μπράτσο. Στον ΠΑΟΚ, ειδικά στις δύσκολες βραδιές, απαιτεί πολύ περισσότερα.
