Είναι το δημοκρατικότερο από τα ομαδικά σπορ. Γιατί καθένας έχει δικαίωμα στο όνειρο. Δεν έχει σημασία αν είσαι κοντός, αδύναμος, φτωχός. Δεν έχει σημασία η καταγωγή, το χρώμα, η οικονομική κατάσταση. Απέναντι στην μπάλα που κυλάει είναι όλοι ίσοι. Εκείνη δεν κάνει τέτοιου είδους διακρίσεις. Φέρεται καλά μόνο σε όσους της φέρονται καλά.
Κάπου εκεί ξεκινάει το φιλοσοφικό ερώτημα. Σε ένα τόσο δημοκρατικό άθλημα υπάρχει λόγος κάποιοι να είναι περισσότεροι ίσοι από τους ίσους;
Αξίζει λίγη περισσότερη προστασία σε αυτούς που γεμίζουν γήπεδα, σε αυτούς που δημιουργούν μαγεία, σε αυτούς που παράγουν τέχνη; Αξίζει λίγος περισσότερος σεβασμός σε αυτούς που εμπνέουν παιδικά όνειρα, σε αυτούς που αφήνουν ανεξίτηλο στίγμα μέσα σε ψυχές;
Τι θα ήταν το ποδόσφαιρο δίχως την μαγεία του Πελέ, του Κρόιφ, του Μαραντόνα, του Ζιντάν, για να το φέρουμε στα δικά μας μέτρα του Γιάννη Κωνσταντέλια; Ένα ανάλατο φαγητό.
Για κάποιο περίεργο λόγο η μπάλα λίγο μετά το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό πήγε απευθείας στην εξέδρα. Τι σημασία έχει το ποινικό μητρώο του Μανώλη Σιώπη;
Τι σημασία έχει αν πήγε εκών ή άκων (είμαι σίγουρος ότι δεν έχει την παραμικρή πρόθεση, αλλά χάνει τον βηματισμό του από το απότομο φρενάρισμα και την αλλαγή κατεύθυνσης) με τις τάπες στον αχίλλειο τένοντα του Ντέλια;
Τι σημασία έχει το ενοχλητικό whataboutism και το τι έγινε σε άλλες φάσεις στο παρελθόν εδώ ή αλλού;
Ακούσαμε από “ειδικούς” ότι το πάτημα δεν έγινε στον αχίλλειο τένοντα, αλλά στο παπούτσι λες και ο Ντέλιας έπαιζε με μποτάκια ή άρβυλα. Ακούσαμε ότι δεν είναι επικίνδυνο παιχνίδι, λες και ο αχίλλειος θέλει πολύ για να κοπεί από ένα πάτημα από τάπες -το είδαμε λίγες μέρες αργότερα με την περίπτωση του Κίναν Έβανς.
Ο Μανώλης Σιώπης που όντως είναι ένα εξαιρετικό παιδί, έπρεπε να αποβληθεί στο 39ο λεπτό. Τελεία και παύλα. Όλα τα άλλα είναι για λαϊκή κατανάλωση.
Ο ΠΑΟΚ δεν έχασε εξαιτίας αυτής της διαιτητικής απόφασης στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Εξάλλου, έχανε ήδη με 2-0 σε εκείνο το χρονικό σημείο. Είχε σκάψει ήδη μόνος τον δικό του λάκκο.
Ωστόσο, κινδυνεύει να χάσει πολύ περισσότερα στο μέλλον αν τέτοιες συμπεριφορές στο γήπεδο (όπως και αυτή που πεσμένος τρώει την μπάλα στο κεφάλι από τον Γέντβαϊ) παγιωθούν, μένουν ατιμώρητες και ξεπλένονται με τόση ευκολία.
