Είκοσι επτά χρόνια πέρασαν από τα ξημερώματα της 4ης Οκτωβρίου 1999. Από εκείνη τη Δευτέρα που ο ΠΑΟΚ έχασε έξι παιδιά του στον δρόμο της επιστροφής από την Αθήνα. Έξι νέους ανθρώπους που ταξίδεψαν για να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους ομάδα απέναντι στον Παναθηναϊκό και δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους.
Ο Χαράλαμπος Ζαπουνίδης, ο Δημήτρης Ανδρεαδάκης, η Χριστίνα Τζιόβα, ο Αναστάσιος Θέμελης, ο Γιώργος Γκανάτσιος και ο Κυριάκος Λαζαρίδης. Από 17 έως 25 ετών. Έξι ονόματα που από τότε ακούγονται σε κάθε προσκλητήριο μνήμης, σε κάθε επέτειο, σε κάθε σύνθημα της ασπρόμαυρης κερκίδας.
Το προηγούμενο βράδυ βρίσκονταν στο ΟΑΚΑ. Φώναξαν, τραγούδησαν, πανηγύρισαν το γκολ του Νάγκμπε για το 1-1 και επιβιβάστηκαν στο διώροφο λεωφορείο του Συνδέσμου Φίλων ΠΑΟΚ Κορδελιού για την επιστροφή στη Θεσσαλονίκη. Μια συνηθισμένη εκδρομή, από εκείνες που οι οπαδοί μετρούν περισσότερο με χιλιόμετρα παρά με ώρες ύπνου.
Λίγες ώρες αργότερα, κοντά στα Τέμπη, το ταξίδι τους κόπηκε βίαια. Σε μια μοιραία προσπέραση, ο έλεγχος του λεωφορείου χάθηκε. Έξι παιδιά έχασαν τη ζωή τους και η είδηση πάγωσε ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη.
Από τις πρώτες πρωινές ώρες, τα γραφεία του συνδέσμου στο Ελευθέριο Κορδελιό γέμισαν κόσμο. Συγγενείς, φίλοι, ποδοσφαιριστές, άνθρωποι που αναζητούσαν μια πληροφορία, μια εξήγηση. Οι κηδείες που ακολούθησαν βύθισαν ολόκληρη την οικογένεια του ΠΑΟΚ στο πένθος.
Ο «ΠΑΟΚΤΣΗΣ», η εβδομαδιαία εφημερίδα των οπαδών του «Δικεφάλου», κυκλοφόρησε με τις φωτογραφίες των έξι παιδιών στο πρωτοσέλιδο. «Τα παλικάρια δεν τα κλαίμε! Τα τραγουδάμε!», έγραφε. Στη Νέα Σμύρνη, οι οπαδοί του Πανιωνίου ύψωσαν πανό με τέσσερις λέξεις: «Καλό ταξίδι Μαυραετοί».
Στο σημείο του δυστυχήματος στήθηκε αργότερα το μνημείο με τη μαρμάρινη πλάκα και τα λόγια που έμειναν χαραγμένα στη συλλογική μνήμη: «Η αγάπη τους για τον ΠΑΟΚ τους έφερε εδώ, τους άφησε εδώ και συνέχισε παραπέρα».
Ο χρόνος πέρασε. Άλλαξαν γενιές, ποδοσφαιριστές, προπονητές. Ήρθαν νίκες, τίτλοι, απογοητεύσεις. Εκείνα τα έξι πρόσωπα, όμως, παρέμειναν στην ίδια θέση. Στα πανό, στους τοίχους της Τούμπας, στις εκδρομές, στις φωνές των νεότερων που έμαθαν την ιστορία τους από τους παλιούς.
Κάθε 4η Οκτωβρίου το προσκλητήριο επαναλαμβάνεται. Και κάθε φορά η απάντηση είναι η ίδια. Ο ΠΑΟΚ δεν ξέχασε τα έξι παιδιά του. Δεν τα θυμάται μόνο στην επέτειο. Τα κουβαλά μαζί του σε κάθε γήπεδο, σε κάθε ταξίδι, σε κάθε γωνιά της Γης. Στα εκατό χρόνια της ιστορίας του, η απουσία τους παραμένει η ίδια, όπως εκείνο το πρώτο πρωινό του Οκτωβρίου.
Γιατί εκείνη η εκδρομή δεν τελείωσε ποτέ. Συνεχίζεται σε κάθε φωνή που σηκώνεται από την ασπρόμαυρη κερκίδα.
«Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε…».
Η ΠΛΗΓΗ ΑΝΟΙΞΕ ΞΑΝΑ ΣΤΙΣ 27/1/26
Είκοσι επτά χρόνια μετά τα Τέμπη, ο ΠΑΟΚ θρήνησε ακόμη επτά παιδιά του. Το ταξίδι τους για τη Λυών σταμάτησε βίαια σε δρόμο της Ρουμανίας. Η τραγωδία της 27ης Ιανουαρίου 2026 άνοιξε ξανά την ίδια πληγή. Στα εκατό χρόνια του συλλόγου, δεκατρία αετόπουλα ενώνουν δύο μαύρες ημερομηνίες. Για πάντα ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
